Logowanie | Rejestracja

Kategorie

Masz pytania ?

Normy

OCHRONA DRÓG ODDECHOWYCH

 

Symbole literowe i kody koloru stosowane do oznaczania filtrów i pochłaniaczy w zależności od ich przeznaczenia:

Typ

Kolor oznakowania

Przeznaczenie

P

Biały

pyły i aerozole ciekłe

A

Brązowy

gazy i opary organiczne o temperaturze wrzenia powyżej 65°C

AX

Brązowy

gazy i opary organiczne o temperaturze wrzenia poniżej 65°C

B

Szary

gazy i opary nieorganiczne, z wyjątkiem tlenku węgla, np. chlor, siarkowodór

E

Żółty

gazy i opary kwaśne, np. dwutlenek siarki

K

Zielony

amoniak i organiczne pochodne amoniaku

SX

Fioletowy

określone przez producenta substancje, tzw. pochłaniacz specjalny

NO

Niebieski

tlenki azotu

Hg

Czerwony

opary rtęci

 

Podział pochłaniaczy gazowych

Wszystkie elementy pochłaniające dzieli się ponadto na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - pochłaniacze o niskiej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o stężeniu objętościowym w powietrzu nie przekraczającym 0,1%(1.000 ppm),
  • klasa 2 - pochłaniacze o średniej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o objętościowym stężeniu w powietrzu nie przekraczającym 0,5%(5.000 ppm),
  • klasa 3 - pochłaniacze o wysokiej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o objętościowym stężeniu w powietrzu do 1% (10.000 ppm).

Podział filtrów

Skuteczność filtracji wyznacza się wobec standardowych aerozoli tj. chlorku sodu i mgły oleju parafinowego. Elementy filtrujące dzieli się w zależności od skuteczności filtrowania na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - (oznaczenie P1) - skuteczność filtracji 80% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi o niskiej toksyczności dla których NDS≥2mg/m3,
  • klasa 2 - (oznaczenie P2) - skuteczność filtracji 94% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej i średniej toksyczności  dla których NDS≥0,05mg/m3,
  • klasa 3 - (oznaczenie P3) - skuteczność filtracji 99,95% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o wysokiej toksyczności dla których NDS<0,05mg/m3.

Przykład oznaczenia: AB1P3 - jest to pochłaniacz klasy 1 przeznaczony do gazów i oparów organicznych o temperaturze wrzenia powyżej 65°C (A) i gazów i oparów nieorganicznych (B) połączony z filtrem (P) klasy 3.

  

Półmaski filtrujące

Półmaski filtrujące dzieli się w zależności od skuteczności filtrowania na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - (oznaczenie FFP1) - skuteczność filtracji 80% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej toksyczności dla których NDS≥2mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 4xNDS,
  • klasa 2 - (oznaczenie FFP2) - skuteczność filtracji 94% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej i średniej toksyczności  dla których NDS≥0,05mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 10xNDS,
  • klasa 3 - (oznaczenie FFP3) - skuteczność filtracji 97% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o wysokiej toksyczności dla których NDS<0,05mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 20xNDS.

Dodatkowe oznaczenia półmasek filtracyjnych:

S - półmaska przeznaczona do filtracji tylko cząstek stałych (pył, dym),

SL - półmaska przeznaczona do filtracji cząstek stałych (pył, dym) oraz cząstek ciekłych (mgła),

D - dodatkowe wymaganie odpowiedniej pyłochłonności sprawdzane pyłem dolomitowym,

C - dodatkowe wymaganie odpowiedniej pyłochłonności sprawdzane pyłem węglowym. 
 

Półmaski filtrujące nie mają znormalizowanego kodu koloru. Oprócz własności filtrujących niektóre maski pochłaniają szkodliwe substancje chemiczne, lecz jedynie w stężeniach poniżej NDS i stosowane zwykle do neutralizacji nieprzyjemnych zapachów.

                                   

Najważniejszą zaletą środków ochrony dróg oddechowych i jednocześnie głównym powodem ich stosowania jest ich zdolność do ochrony przed zanieczyszczeniami znajdującymi się w powietrzu. Wybór właściwych środków ochrony wymaga gruntownej wiedzy, gdyż najpierw należy ustalić szkodliwe czynniki występujące w środowisku pracy.

WYBÓR WŁAŚCIWEGO ŚRODKA

Czy istnieje ryzyko niedotlenienia? Czy poziom (stężenie) tlenu jest nieznany?
Jeżeli pomiar stężenia tlenu nie został dokonany i istnieją powody, by przypuszczać, że może powstać niedobór tlenu (np. w studniach, zbiornikach, cysternach), bądź pomiar został dokonany, jednakże poziom tlenu wynosi mniej niż 20%, wówczas nie wolno używać filtrów.

Jakie niebezpieczne substancje występują w środowisku?
Czy są to ciała stałe czy gazy? 
Ile wynosi stężenie środka szkodliwego w środowisku pracy? 
Czas pracy
Czas pracy jest ograniczony ze względu na wyposażenie, np. ilość powietrza w butli, czy też, jak w przypadku stosowania filtrów, gdy zanieczyszczenia są tak silne, że działanie ochronne filtrów zostaje ograniczone do kilku minut.

Przeciążenie pracą
Wzrastające przeciążenie powoduje w większości przypadków zwiększenie oporów przy oddychaniu. Środki filtrujące są przykładem środków ochrony o podwyższonym oporze oddechu wprost proporcjonalnym do wzrastającego przeciążenia pracą. Środki filtrujące wspomagane wentylatorem znacznie ułatwiają pokonanie oporu oddechowego, zaś środki wspomagane sprężonym powietrzem znoszą go całkowicie.

Czynniki klimatyczne
Ekstremalnie wysoka lub niska temperatura ma zły wpływ na organizm ludzki oraz na sprzęt ochrony. Np. sprzęt filtrujący z zasilaniem bateryjnym będzie miał krótszy okres użytkowania w niskich temperaturach. Okres przydatności filtrów przeciwgazowych może ulec zmianie pod wpływem skrajnych temperatur lub podwyższonej wilgotności powietrza.

Widoczność i swoboda ruchów
Maski zakładane na twarz ograniczają w pewnym stopniu widoczność i bezpieczeństwo - zawężają pole widzenia, zwiększając ryzyko potknięcia się i upadku. 
Sprzęt filtrujący i aparaty powietrzne przenośne wpływają minimalnie na swobodę ruchów. Aparaty zasilane powietrzem z zewnątrz za pomocą przewodów niosą ryzyko zaklinowania się tego przewodu, podczas gdy sprzęty łączone wężem zmniejszają swobodę ruchów i zwiększają ryzyko np. utkwienia węża w maszynach będących w ruchu itp. 
Konieczność porozumiewania się i inne ochrony
 Wmontowane membrany głosowe w maskach pełnych ułatwiają komunikację pomiędzy pracownikami. 
Jeżeli środek ochrony dróg oddechowych przykrywa także inne części ciała, np. oczy, musi być zbadane, czy stanowi od dostateczną ochronę oczu do danego typu pracy. 
Takie same kryteria obowiązują dla środków ochrony słuchu, by nie pogarszał zdolności ochronnych środków ochrony dróg oddechowych poprzez swoją konstrukcję. 
Jeżeli nie mamy wiedzy na temat stopnia ryzyka, powinniśmy wybierać taki środek ochrony, który daje najwyższe bezpieczeństwo - z reguły w formie aparatu oddechowego zasilanego z butli powietrznych.

TYPY ŚRODKÓW OCHRONY DRÓG ODDECHOWYCH

1. Filtry krótkoczasowe
Właściwości ochronne tych filtrów są uzależnione całkowicie lub w dużej mierze od materiału, z którego zostały wykonane. Powietrze przepływa przez materiał filtrujący podczas wdechu. Powietrze wydychane przechodzi przez materiał filtrujący lub przez zawór wydechowy. Zakrywają usta i nos.

2. Półmaski
 Wdychane powietrze przepływa przez jeden lub kilka filtrów w masce poprzez zawór wdechowy. Wydychane powietrze przepływa przez zawór wydechowy. Kiedy filtry są zużyte, należy dokonać ich wymiany na nowe i umocować na masce. Maska przykrywa brodę, usta i nos.

3. Maski pełne
Przepływ powietrza taki sam jak w półmaskach. Maska przykrywa brodę, usta, nos i oczy. Można używać filtrów z gwintem standardowym.

4. Środki ochrony dróg oddechowych wspomagane wentylatorem
 Wdychane powietrze jest tłoczone przez wentylator (zawierający jeden lub kilka filtrów) do hełmu, części twarzowej lub kaptura. Wentylator zasilany jest z reguły z baterii noszonej przez użytkownika. Powietrze wydychane przepływa przez zawory wydechowe.

5. Środki ochrony dróg oddechowych zasilane powietrzem
Powietrze do oddychania pobierane jest z sieci (lub z przenośnej butli) i doprowadzane przez wąż do maski pełnej, względnie do półmaski. Osobny filtr jest wymagany w celu oczyszczania powietrza, zanim dojdzie do aparatu oddechowego. Strumień powietrza może być stały albo sterowany wg potrzeb i wyposażony w zawór bezpieczeństwa. 

ZAPAMIĘTAJ! 
Skuteczność środków ochrony dróg oddechowych na bazie filtrów jest zawsze uzależniona od zewnętrznych warunków środowiskowych, natomiast działanie ochronne przenośnych aparatów zasilanych powietrzem (np. z butli) jest niezależne od warunków środowiskowych, co sprawia, że za pomocą tych ostatnich osiągniemy największą z możliwych ochronę dróg oddechowych. Mogą one bowiem być używane podczas akcji w środowiskach, gdzie stężenie substancji niebezpiecznych jest nieznane lub skrajnie niekorzystne (z niedoborem tlenu).

SPRZĘT DODATKOWY

Ważnymi dodatkami do właściwych środków ochrony dróg oddechowych są urządzenia pomiarowe i ubrania p-chemiczne.

Urządzenia pomiarowe
Aby dokonać właściwego wyboru środka ochrony dróg oddechowych oraz w celu stałego monitoringu środowiska, w którym pracujemy, stosuje się odpowiednie instrumenty pomiarowe. Mogą to być np. przenośne urządzenia. służące do pomiaru gazów, np. stężenia tlenu, tlenku węgla, siarkowodoru i gazów wybuchowych (gł. metanu).

Odzież p-chemiczna
Ubiory p-chemiczne mają zastosowanie zawsze, gdy istnieje ryzyko zetknięcia się niebezpiecznych substancji chemicznych ze skórą. Najpewniejszą ochronę stanowią gazoszczelne kombinezony ochronne, których użytkownicy otrzymują powietrze poprzez przenośny aparat albo z butli dostarczane za pomocą węża.

SZKOLENIA

Dla odpowiednich środków ochrony dróg oddechowych istnieją programy szkoleniowe, mające na celu udzielanie odpowiednich rad dla ich użytkowników. Warto z nich korzystać.

OCHRONA DRÓG ODDECHOWYCH

 

Symbole literowe i kody koloru stosowane do oznaczania filtrów i pochłaniaczy w zależności od ich przeznaczenia:

Typ

Kolor oznakowania

Przeznaczenie

P

Biały

pyły i aerozole ciekłe

A

Brązowy

gazy i opary organiczne o temperaturze wrzenia powyżej 65°C

AX

Brązowy

gazy i opary organiczne o temperaturze wrzenia poniżej 65°C

B

Szary

gazy i opary nieorganiczne, z wyjątkiem tlenku węgla, np. chlor, siarkowodór

E

Żółty

gazy i opary kwaśne, np. dwutlenek siarki

K

Zielony

amoniak i organiczne pochodne amoniaku

SX

Fioletowy

określone przez producenta substancje, tzw. pochłaniacz specjalny

NO

Niebieski

tlenki azotu

Hg

Czerwony

opary rtęci

 

Podział pochłaniaczy gazowych

Wszystkie elementy pochłaniające dzieli się ponadto na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - pochłaniacze o niskiej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o stężeniu objętościowym w powietrzu nie przekraczającym 0,1%(1.000 ppm),
  • klasa 2 - pochłaniacze o średniej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o objętościowym stężeniu w powietrzu nie przekraczającym 0,5%(5.000 ppm),
  • klasa 3 - pochłaniacze o wysokiej pojemności sorpcyjnej, przeznaczone do ochrony przed gazami lub parami o objętościowym stężeniu w powietrzu do 1% (10.000 ppm).

Podział filtrów

Skuteczność filtracji wyznacza się wobec standardowych aerozoli tj. chlorku sodu i mgły oleju parafinowego. Elementy filtrujące dzieli się w zależności od skuteczności filtrowania na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - (oznaczenie P1) - skuteczność filtracji 80% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi o niskiej toksyczności dla których NDS≥2mg/m3,
  • klasa 2 - (oznaczenie P2) - skuteczność filtracji 94% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej i średniej toksyczności  dla których NDS≥0,05mg/m3,
  • klasa 3 - (oznaczenie P3) - skuteczność filtracji 99,95% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o wysokiej toksyczności dla których NDS<0,05mg/m3.

Przykład oznaczenia: AB1P3 - jest to pochłaniacz klasy 1 przeznaczony do gazów i oparów organicznych o temperaturze wrzenia powyżej 65°C (A) i gazów i oparów nieorganicznych (B) połączony z filtrem (P) klasy 3.

  

Półmaski filtrujące

Półmaski filtrujące dzieli się w zależności od skuteczności filtrowania na trzy klasy ochronne:

  • klasa 1 - (oznaczenie FFP1) - skuteczność filtracji 80% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej toksyczności dla których NDS≥2mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 4xNDS,
  • klasa 2 - (oznaczenie FFP2) - skuteczność filtracji 94% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o niskiej i średniej toksyczności  dla których NDS≥0,05mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 10xNDS,
  • klasa 3 - (oznaczenie FFP3) - skuteczność filtracji 97% - stosowane do ochrony przed cząstkami stałymi i ciekłymi o wysokiej toksyczności dla których NDS<0,05mg/m3 o ile maksymalne stężenie wynosi do 20xNDS.

Dodatkowe oznaczenia półmasek filtracyjnych:

S - półmaska przeznaczona do filtracji tylko cząstek stałych (pył, dym),

SL - półmaska przeznaczona do filtracji cząstek stałych (pył, dym) oraz cząstek ciekłych (mgła),

D - dodatkowe wymaganie odpowiedniej pyłochłonności sprawdzane pyłem dolomitowym,

C - dodatkowe wymaganie odpowiedniej pyłochłonności sprawdzane pyłem węglowym. 
 

Półmaski filtrujące nie mają znormalizowanego kodu koloru. Oprócz własności filtrujących niektóre maski pochłaniają szkodliwe substancje chemiczne, lecz jedynie w stężeniach poniżej NDS i stosowane zwykle do neutralizacji nieprzyjemnych zapachów.

                                   

Najważniejszą zaletą środków ochrony dróg oddechowych i jednocześnie głównym powodem ich stosowania jest ich zdolność do ochrony przed zanieczyszczeniami znajdującymi się w powietrzu. Wybór właściwych środków ochrony wymaga gruntownej wiedzy, gdyż najpierw należy ustalić szkodliwe czynniki występujące w środowisku pracy.

WYBÓR WŁAŚCIWEGO ŚRODKA

Czy istnieje ryzyko niedotlenienia? Czy poziom (stężenie) tlenu jest nieznany?
Jeżeli pomiar stężenia tlenu nie został dokonany i istnieją powody, by przypuszczać, że może powstać niedobór tlenu (np. w studniach, zbiornikach, cysternach), bądź pomiar został dokonany, jednakże poziom tlenu wynosi mniej niż 20%, wówczas nie wolno używać filtrów.

Jakie niebezpieczne substancje występują w środowisku?
Czy są to ciała stałe czy gazy? 
Ile wynosi stężenie środka szkodliwego w środowisku pracy? 
Czas pracy
Czas pracy jest ograniczony ze względu na wyposażenie, np. ilość powietrza w butli, czy też, jak w przypadku stosowania filtrów, gdy zanieczyszczenia są tak silne, że działanie ochronne filtrów zostaje ograniczone do kilku minut.

Przeciążenie pracą
Wzrastające przeciążenie powoduje w większości przypadków zwiększenie oporów przy oddychaniu. Środki filtrujące są przykładem środków ochrony o podwyższonym oporze oddechu wprost proporcjonalnym do wzrastającego przeciążenia pracą. Środki filtrujące wspomagane wentylatorem znacznie ułatwiają pokonanie oporu oddechowego, zaś środki wspomagane sprężonym powietrzem znoszą go całkowicie.

Czynniki klimatyczne
Ekstremalnie wysoka lub niska temperatura ma zły wpływ na organizm ludzki oraz na sprzęt ochrony. Np. sprzęt filtrujący z zasilaniem bateryjnym będzie miał krótszy okres użytkowania w niskich temperaturach. Okres przydatności filtrów przeciwgazowych może ulec zmianie pod wpływem skrajnych temperatur lub podwyższonej wilgotności powietrza.

Widoczność i swoboda ruchów
Maski zakładane na twarz ograniczają w pewnym stopniu widoczność i bezpieczeństwo - zawężają pole widzenia, zwiększając ryzyko potknięcia się i upadku. 
Sprzęt filtrujący i aparaty powietrzne przenośne wpływają minimalnie na swobodę ruchów. Aparaty zasilane powietrzem z zewnątrz za pomocą przewodów niosą ryzyko zaklinowania się tego przewodu, podczas gdy sprzęty łączone wężem zmniejszają swobodę ruchów i zwiększają ryzyko np. utkwienia węża w maszynach będących w ruchu itp. 
Konieczność porozumiewania się i inne ochrony
 Wmontowane membrany głosowe w maskach pełnych ułatwiają komunikację pomiędzy pracownikami. 
Jeżeli środek ochrony dróg oddechowych przykrywa także inne części ciała, np. oczy, musi być zbadane, czy stanowi od dostateczną ochronę oczu do danego typu pracy. 
Takie same kryteria obowiązują dla środków ochrony słuchu, by nie pogarszał zdolności ochronnych środków ochrony dróg oddechowych poprzez swoją konstrukcję. 
Jeżeli nie mamy wiedzy na temat stopnia ryzyka, powinniśmy wybierać taki środek ochrony, który daje najwyższe bezpieczeństwo - z reguły w formie aparatu oddechowego zasilanego z butli powietrznych.

TYPY ŚRODKÓW OCHRONY DRÓG ODDECHOWYCH

1. Filtry krótkoczasowe
Właściwości ochronne tych filtrów są uzależnione całkowicie lub w dużej mierze od materiału, z którego zostały wykonane. Powietrze przepływa przez materiał filtrujący podczas wdechu. Powietrze wydychane przechodzi przez materiał filtrujący lub przez zawór wydechowy. Zakrywają usta i nos.

2. Półmaski
 Wdychane powietrze przepływa przez jeden lub kilka filtrów w masce poprzez zawór wdechowy. Wydychane powietrze przepływa przez zawór wydechowy. Kiedy filtry są zużyte, należy dokonać ich wymiany na nowe i umocować na masce. Maska przykrywa brodę, usta i nos.

3. Maski pełne
Przepływ powietrza taki sam jak w półmaskach. Maska przykrywa brodę, usta, nos i oczy. Można używać filtrów z gwintem standardowym.

4. Środki ochrony dróg oddechowych wspomagane wentylatorem
 Wdychane powietrze jest tłoczone przez wentylator (zawierający jeden lub kilka filtrów) do hełmu, części twarzowej lub kaptura. Wentylator zasilany jest z reguły z baterii noszonej przez użytkownika. Powietrze wydychane przepływa przez zawory wydechowe.

5. Środki ochrony dróg oddechowych zasilane powietrzem
Powietrze do oddychania pobierane jest z sieci (lub z przenośnej butli) i doprowadzane przez wąż do maski pełnej, względnie do półmaski. Osobny filtr jest wymagany w celu oczyszczania powietrza, zanim dojdzie do aparatu oddechowego. Strumień powietrza może być stały albo sterowany wg potrzeb i wyposażony w zawór bezpieczeństwa. 

ZAPAMIĘTAJ! 
Skuteczność środków ochrony dróg oddechowych na bazie filtrów jest zawsze uzależniona od zewnętrznych warunków środowiskowych, natomiast działanie ochronne przenośnych aparatów zasilanych powietrzem (np. z butli) jest niezależne od warunków środowiskowych, co sprawia, że za pomocą tych ostatnich osiągniemy największą z możliwych ochronę dróg oddechowych. Mogą one bowiem być używane podczas akcji w środowiskach, gdzie stężenie substancji niebezpiecznych jest nieznane lub skrajnie niekorzystne (z niedoborem tlenu).

SPRZĘT DODATKOWY

Ważnymi dodatkami do właściwych środków ochrony dróg oddechowych są urządzenia pomiarowe i ubrania p-chemiczne.

Urządzenia pomiarowe
Aby dokonać właściwego wyboru środka ochrony dróg oddechowych oraz w celu stałego monitoringu środowiska, w którym pracujemy, stosuje się odpowiednie instrumenty pomiarowe. Mogą to być np. przenośne urządzenia. służące do pomiaru gazów, np. stężenia tlenu, tlenku węgla, siarkowodoru i gazów wybuchowych (gł. metanu).

Odzież p-chemiczna
Ubiory p-chemiczne mają zastosowanie zawsze, gdy istnieje ryzyko zetknięcia się niebezpiecznych substancji chemicznych ze skórą. Najpewniejszą ochronę stanowią gazoszczelne kombinezony ochronne, których użytkownicy otrzymują powietrze poprzez przenośny aparat albo z butli dostarczane za pomocą węża.

SZKOLENIA

Dla odpowiednich środków ochrony dróg oddechowych istnieją programy szkoleniowe, mające na celu udzielanie odpowiednich rad dla ich użytkowników. Warto z nich korzystać.

 

OCHRONA GŁOWY

 

 

Konstrukcja hełmu ochronnego
Budowa hełmów może być zróżnicowana ze względu na ich zastosowanie; jednakże w każdym hełmie przemysłowym dają się wyróżnić podstawowe elementy: Skorupa jest zewnętrzną częścią hełmu i nadaje mu określony kształt. W wypadku uderzenia częściowo pochłania energię, resztę energii przekazując na więźbę. Chroni głowę użytkownika przed kontaktem z ostrymi elementami.
Skorupa hełmu może posiadać dłuższy lub krótszy daszek, obrzeże w postaci ronda lub rynienki odprowadzającej wodę. Może posiadać otwory wentylacyjne, gniazda zaczepowe do mocowania nauszników nahełmowych, lampy oraz osłon twarzy, tym samym stanowiąc konstrukcję bazową do mocowania innych ochron osobistych. Skorupy hełmów produkuje się najczęściej z tworzywa ABS lub polietylenu. 
Więźba jest zasadniczą wewnętrzną częścią hełmu, bezpośrednio stykającą się z głowąużytkownika. Jest przymocowana do hełmu i przyjmuje część energii uderzenia, amortyzując i rozkładając tę energię na całą powierzchnię górnej części głowy. Więźba wykonana jest najczęściej z taśm tkanych z włókien syntetycznych lub pasków polietylenowych. Hełmy mogą być wyposażone również w dodatkową wykładzinę amortyzującą, której zadaniem jest zmniejszenie wartości siły przekazywanej na głowę w czasie uderzenia. 
Pas główny opasuje głowę na wysokości czoła i podstawy czaszki. W powiązaniu z więźbą umożliwia stabilne umieszczenie hełmu na głowie. Połączony jest zwykle z potnikiem, którego zadaniem jest wchłanianie potu wydzielanego przez skórę (głównie na czole). 
Pasek podbródkowy jest elementem pomocniczym, zapobiegającym spadaniu hełmu z głowy w razie jej pochylenia. Nie ma potrzeby jego stosowania, jeśli więźba hełmu wraz z pasem głównym jest tak skonstruowana, że obejmuje część potyliczną głowy. 

 Ponadto środki ochrony osobistej w kategorii ochrona głowy stanowią bardzo istotny rodzaj ochrony osobistej. Głowa należy do części ciała najbardziej narażonych na uszkodzenia i urazy podczas większości rodzajów aktywności zawodowej. Podstawowe zastosowania hełmów ochronnych – pełniących bardzo istotną funkcję w zakresie ochrony osobistej, to:

• zabezpieczenie przed przebiciem w celu skutecznej ochrony czaszki,

• amortyzacja dzięki skorupie i zamocowanej więźbie pochłaniającej energię uderzenia spadającego ciała obcego,

• odchylenie toru lotu spadającego przedmiotu z kierunku prostopadłego do szczytu głowy w celu minimalizacji efektu uderzenia. Norma EN397 określając własności ochronne hełmów ochronnych stawia wiele wymagań dotyczących określonych cech przemysłowych hełmów ochronnych, takich jak wymagania co do:  

• Materiałów użytych do produkcji,         

• Parametrów konstrukcyjnych,  

• Odporności na przebicie,

• Odporności na działanie wysokiej temperatury i otwartego płomienia,  

• Stopnia amortyzacji, itd. 

Hełmy specjalne muszą ponadto spełniać dodatkowe wymagania w zakresie odporności na boczne zgniatanie (oznaczenie LD), działanie odprysków stopionego metalu (oznaczenie MM), właściwości elektroizolacyjnych (oznaczenie 440V AC) itp. Jedynie prawidłowy dobór hełmu ochronnego zapewnia skuteczną ochronę głowy, z tego też względu dobierając określony hełm należy rozważyć następujące czynniki:

Zakres możliwości dostosowania obwodu więźby oraz wysokości noszenia do wymiarów głowy użytkownika, Zakres temperatur występujących na danym stanowisku pracy, warunkujący przynależność hełmów do jednej z poniższych kategorii:

• podstawowa – zakres temperatur -10oC do +50oC. Nie wymaga szczególnego oznakowania hełmu,

• do stosowania w niskich temperaturach – zakres temperatur od -20oC. Oznaczenie na hełmie to napis „-20oC”,

• do stosowania w bardzo niskich temperaturach – zakres temperatur od -30oC. Oznaczenie na hełmie to napis „-30oC”,

• do stosowania w bardzo wysokich temperaturach – zakres temperatur do +150oC. Hełmy oznaczane za pomocą napisu „+1500C”. Skuteczna ochrona jest również warunkowana innymi czynnikami eksploatacyjnymi, warunkującymi zachowanie zdrowia i bezpieczeństwa użytkownika. Pamiętaj! Zawsze należy nosić hełm dopasowany do głowy poprzez regulację pasa głównego, wysokości noszenia oraz paska podbródkowego, Hełm powinien być stosowany w dozwolonym okresie użytkowania (zdefiniowanym przez producenta – najczęściej 3-5 lat), Hełm musi być wycofany z użytkowania po zauważeniu widocznego uszkodzenia lub silnego uderzenia, zabronione jest samodzielne dokonywanie napraw i modyfikacji hełmu!

 

WYKAZ NORM DLA GRUPY OCHRONA GŁOWY

EN397

Przemysłowe hełmy ochronne.

Norma przedstawia wymagania dotyczące właściwości oraz znakowania przemysłowych hełmów ochronnych. Ustala wymagania konstrukcyjne, wymagania obowiązkowe oraz dodatkowe dotyczące parametrów  ochronnych. Określone są metody badań obowiązkowych i dodatkowych dla przemysłowych hełmów ochronnych. Według wytycznych normy każdy hełm musi posiadać oznakowanie wytłoczone lub nadrukowane zawierające następujące informacje:

• Numer niniejszej normy europejskiej,

• Nazwę lub numer identyfikacyjny producenta,

• Rok i kwartał produkcji,

• Typ hełmu,

• Rozmiar lub zakres rozmiaru.

Dodatkowe informacje takie jak instrukcje lub zalecenia regulacji, montażu, użytkowania, czyszczenia, dezynfekcji, konserwacji, przeglądu i składowania, definiuje instrukcja użytkowania.

EN812

Przemysłowe hełmy lekkie.

Norma określa wymagania fizyczne dotyczące parametrów ochronnych, metody badań oraz wymagania znakowania dla przemysłowych hełmów lekkich (również czapek). Hełmy i czapki te są przeznaczone do ochrony użytkownika przed uderzeniami głowy w przedmioty twarde i nieruchome z taką siłą, która może spowodować rozdarcie skóry i inne powierzchniowe rany. Zakres użycia ograniczany jest z reguły do użytkowania wewnątrz obiektów. Hełmy lekkie nie są przeznaczone do ochrony przed skutkami uderzeń, upadków przedmiotów lub przed zawieszonymi bądź poruszającymi się ładunkami. Nie należy mylić czapek chroniących przed uderzeniami i hełmów lekkich z hełmami ochronnymi dla przemysłu wyszczególnionymi w normie EN397.

EN14052

Wysoko skuteczne przemysłowe hełmy ochronne. Norma określa wymagania dotyczące parametrów fizycznych i ochronnych oraz badanie i znakowanie dotyczące hełmów przemysłowych o podwyższonych parametrach ochronnych. Hełmy przemysłowe o podwyższonych parametrach ochronnych, jak podano w niniejszej normie są przeznaczone do ochrony użytkownika przed urazami mózgu, pęknięciem czaszki lub urazami karku, które mogą być spowodowane przez obiekty spadające lub uderzające.        Niniejsza norma zawiera wymagania obowiązkowe, które mają zastosowanie do wszystkich hełmów przemysłowych o podwyższonych  parametrach ochronnych oraz wymagania dodatkowe, opcjonalne, dotyczące parametrów ochronnych, które mają zastosowanie, gdy zostaną specjalnie wskazane przez producenta hełmu.

EN50365

Hełmy elektroizolacyjne do prac przy instalacjach niskiego napięcia. W normie podano wymagania odnośnie do właściwości elektrycznych i nieelektrycznych hełmów z materiałów elektroizolacyjnych – używanych przy pracach pod napięciem lub w pobliżu części czynnych instalacji elektrycznych napięcia przemiennego o wartościach nie przekraczających 1000V lub napięcia stałego o wartościach nie przekraczających 1500 V. Ustalono badania nieelektryczne, np. oględziny oraz sprawdzenie wymiarów i konstrukcji. Ustalono badania elektryczne hełmów. Określono procedurę pobierania próbek. Podano instrukcje użytkowania, wymagania dotyczące znakowania i pakowania.

Podstawowe zasady doboru hełmów ochronnych:
-Jeśli praca związana jest z dużym wysiłkiem fizycznym lub odbywa się w wysokich temperaturach, należy wówczas wybrać hełm posiadający  otwory wentylacyjne.
-Jeśli praca wymaga pochylania się pracownika, co stwarza ryzyko spadania hełmu z głowy, należy wybrać hełm z paskiem podbródkowym lub tak ukształtowanym pasem głównym, by dobrze obejmował część potyliczną głowy.
-Jeśli praca grozi kontaktem z elementami będącymi pod napięciem, należy stosować hełmy o odpowiednich właściwościach elektroizolacyjnych z oznakowaniem „440V AC”.
-Jeśli praca odbywa się przy narażeniu na odpryski stopionego metalu, należy używać hełmów odpornych na takie czynniki z oznaczeniem „MM”.
-Jeśli pracownik narażony jest na boczne zgniecenie głowy, trzeba wybrać hełm o podwyższonej odporności z oznakowaniem „LD”.
-Jeśli praca wymaga stosowania innych ochron indywidualnych, np. osłon twarzy i nauszników przeciwhałasowych, należy dobrać hełmy posiadające odpowiednie otwory umożliwiające zamocowanie ochron.
-Jeśli na stanowisku pracy istnieje zagrożenie wybuchem, należy dobrać hełm o właściwościach antyelektrostatycznych.
-Jeśli podczas pracy mogą pojawić się inne czynniki mające wpływ na obniżenie lub utratę właściwości ochronnych hełmów (np. silne substancje chemiczne), przy doborze właściwego hełmu należy te czynniki uwzględnić. 

Prawidłowe użytkowanie hełmów ochronnych warunkuje możliwie najwyższe bezpieczeństwo pracownika. Podstawowymi warunkami zachowania właściwości ochronnych hełmów są niżej wymienione zasady:
-Hełm powinien być dopasowany do głowy użytkownika poprzez odpowiednią regulację pasa głównego, wysokości noszenia oraz paska podbródkowego.
-Hełm należy wycofać z użytkowania w wypadku jego widocznego uszkodzenia lub silnego uderzenia.
-Hełmu nie należy stosować po upływie terminu jego użytkowania, określonego przez producenta.
-Hełmy należy przechowywać i konserwować zgodnie z instrukcją przechowywania i konserwacji producenta.
-Nie wolno samemu wykonywać zmian w konstrukcji hełmu.

 

OCHRONA NÓG

 

Obuwie ochronne produkowane jest w szerokim asortymencie i najczęściej przeznaczone jest do ochrony przed kilkoma rodzajami zagrożeń jednocześnie. Środki tej grupy mają chronić stopy i nogi przed uszkodzeniami mechanicznymi lub chemicznymi, przed oparzeniami czy szkodliwym działaniem ciepła, zimna bądź wilgoci. Jego parametry ochronne zależą głównie od materiałów użytych do ich produkcji, a także konstrukcji i ewentualnego wyposażenia w dodatkowe elementy (np. podnoski stalowe, wkładki stalowe, ochrony śródstopia, ochrony kostki).

PODZIAŁ OBUWIA

Polskie normy dzielą rodzaje obuwia ochronnego wg różnych kryteriów.

Ze względu na przeznaczenie wyróżnia się obuwie chroniące przed:
-czynnikami mechanicznymi 
-czynnikami chemicznymi 
-czynnikami biologicznymi 
-czynnikami termicznymi 
-porażeniem prądem elektrycznym 
-czynnikami atmosferycznymi 
d-o stosowania w środowisku zagrożonym wybuchem 


Obuwie chroniące przed czynnikami mechanicznymi
Do jednych z najczęściej powtarzających się urazów stóp należy przekłucie podeszwy (np. nadepnięcie na gwóźdź), przecięcie bądź otarcie.
Przed przekłuciem najskuteczniejszą ochroną jest cienka, odporna na korozję wkładka stalowa, wytrzymująca przekłucie o sile co najmniej 1100 N.
Przed przecięciem chronią buty o podwyższonej cholewie (np. trzewiki), posiadające podnoski, wkładki antyprzebiciowe oraz odpowiednie wierzchy (skóra, tworzywa sztuczne, guma). Cholewki obuwia chroniącego przed przecięciem pilarką łańcuchową muszą być wyższe niż 19,5 mm.
Przed urazami kostki chronią również buty o wysokiej cholewce. Skutki dużych obciążeń, potknięć lub upadków mogą być niwelowane dzięki absorpcji energii w części piętowej. Pochłanianie energii odbywa się dzięki odpowiedniej konstrukcji podeszwy oraz odpowiednim materiałom. System absorpcji energii zwiększa komfort użytkowania obuwia, zwłaszcza dla pracowników będących w ciągłym ruchu.
Przed spadającymi przedmiotami chronią podnoski stalowe lub z tworzywa sztucznego, których dobór zależy od stopnia zagrożenia uderzeniem. Podnoski powinny być izolowane od wierzchu obuwia przez odpowiedni materiał, np. piankę poliuretanową. Do ochrony śródstopia stosuje się np. nakładki ze stali bądź tworzywa sztucznego.
Niebezpieczeństwo dla pracowników stanowią również śliskie i nierówne powierzchnie. Ochrona przed poślizgiem polega na stosowaniu butów o dobrej przyczepności do podłoża, zarówno suchego, jak i zwilżonego wodą, olejami, smarami itp. Ważną rolę odgrywa odpowiednie urzeźbienie spodów, mające zwiększać siłę tarcia. Najczęściej stosowanym materiałem do produkcji podeszw wodo-, olejo- i smaroodpornych jest poliuretan oraz niektóre rodzaje kauczuków. Jako ochronę przed czynnikami mechanicznymi stosuje się także nagolenniki, nakolanniki, nastopniki itp., wykonane ze skóry, gumy bądź tworzyw sztucznych.

Obuwie chroniące przed czynnikami chemicznymi
Buty mające chronić przed chemikaliami mogą, ale nie muszą być z podnoskami. Najczęściej stosowane są w przemyśle chemicznym, włókienniczym, metalurgicznym itp., czyli wszędzie tam, gdzie nogi pracownika narażone są na kontakt z niebezpiecznymi chemikaliami. Obuwie skórzane wykonane jest z naturalnych skór o właściwościach olejo-, wodo- i kwasoodpornych, z podeszwą z gumy naturalnej, neoprenu, poliuretanu i in. Przy długotrwałym narażeniu na działanie chemikaliów zaleca się obuwie gumowe lub z PCW, neoprenu, winylu itp., charakteryzujące się szczelnością, odpornością na wodę i różne związki chemiczne, nienasiąkliwością i elastycznością.
Przed rozcieńczonymi kwasami i zasadami chronią buty z impregnowanych kwasoodpornie skór, natomiast przy kwasach stężonych stosuje się obuwie z PCW. Prace na podłożu zanieczyszczonym olejami i smarami wymagają obuwia na spodach olejoodpornych. Przed rozpryskami olejów chronią buty ze skóry impregnowanej olejoodpornie lub z gum czy PCW. Polichlorek winylu jest szeroko stosowany w produkcji obuwia chemoodpornego, gdyż odznacza się wysoką odpornością na działanie stężonych kwasów, tłuszczów, rozpuszczalników itp. Są to najczęściej buty wysokie, sięgające kolan, z bawełnianą wyściółką i o podeszwie antypoślizgowej.

Obuwie chroniące przed czynnikami biologicznymi
Obuwie chroniące przed mikroorganizmami stosowane jest głownie w służbie zdrowia i w przemyśle spożywczym. Jest wykonane najczęściej z białej gumy lub z tworzywa sztucznego o wysokiej cholewie. W zależności od rodzaju pracy może być wyposażone w podnoski oraz podeszwę wodo- i olejoodporną. Musi spełniać wymogi higieniczne, czyli nadawać się do codziennego mycia lub dezynfekcji.

Obuwie chroniące przed czynnikami termicznymi
Buty chroniące przed zimnem muszą gwarantować dobrą izolację przed niską temperaturą. Najczęściej główną ich funkcją jest ochrona przed urazami mechanicznymi. Stosowane są z reguły przez pracowników pracujących na otwartej przestrzeni oraz w chłodniach. Obuwie ocieplane wykonane jest ze skóry wewnątrz ocieplanej np. sztucznym futerkiem lub z gumy i filcu.
Niektóre prace wymagają stosowania obuwia chroniącego przed czynnikami gorącymi.
Buty dla hutników mają izolować nogi pracownika przed gorącym podłożem, iskrami oraz odpryskami metali. Muszą wykazywać właściwości trudnopalne i żaroodporne, jednocześnie - ze względu na uciążliwość wykonywanej pracy - powinny zapewniać komfort użytkowania. Obuwie dla hutników produkowane jest zwykle ze skóry garbowanej solami chromu, podeszwy wykonane są z kauczuku neoprenowego. Muszą posiadać podnoski, podwyższoną cholewkę oraz system szybkiego zdejmowania (w wypadku przedostania się gorącego odprysku do wnętrza).
Należy zaznaczyć, że butów żaroodpornych nie należy stosować w środowisku wilgotnym, narażonym na działanie olejów i smarów, gdyż skóry trudnopalne nie wykazują właściwości wodo- i olejoodpornych. Podobne właściwości, wyłączając podeszwę żaroodporną, posiadają buty dla spawaczy, narażonych na odpryski gorących metali. Dodatkowym elementem ochronnym jest podeszwa olejoodporna. Specjalną grupę obuwia stanowią buty dla straży pożarnej, wykonane ze skór licowych, gumy wulkanizowanej lub tworzyw sztucznych. Obuwie dla strażaków charakteryzuje się wodo- i żaroodpornością, posiada stalowe podnoski i wkładki antyprzebiciowe, jest elektrostatyczne. Podeszwa odporna jest na kontakt z podłożem o temperaturze 250°C.

Obuwie chroniące przed prądem elektrycznym
Buty elektroizolacyjne przeznaczone są do prac przy urządzeniach elektrycznych o napięciu pow. 250 V jako dodatkowy sprzęt ochrony osobistej, wymagający dla skutecznej ochrony przed prądem sprzętu zasadniczego. Wykonane są z kauczuku naturalnego lub ze specjalnych tworzyw sztucznych. Występują najczęściej w formie kaloszy lub półbutów. Obuwie elektroizolacyjne musi być poddawane okresowym badaniom wytrzymałości elektrycznej co 6 miesięcy. Nie należy ich używać przy kontakcie z olejami, smarami, benzyną, kwasami.

Obuwie chroniące przed czynnikami atmosferycznymi
Obuwie chroniące przed wysoką lub niską temperaturą powietrza, opadami i wilgocią stosowane jest przede wszystkim przez pracowników wykonujących swoje obowiązki na otwartej przestrzeni. Muszą odznaczać się dobrą izolacją od zimna lub ciepła, przy jednoczesnym przepuszczaniu pary wodnej. W zależności od rodzaju i miejsca pracy można używać buty z bocznymi otworami, poprawiającymi wentylację. Do prac w środowisku wodnym przeznaczone są buty gumowe do kolan lub bioder. Mogą być wyposażone w podnoski, wkładki stalowe lub podeszwę antypoślizgową.

Obuwie przeznaczone do prac w środowisku zagrożonym wybuchem
Podczas prac w środowisku, gdzie istnieje ryzyko wybuchu (gazownie, lakiernie, przemysł chemiczny i petrochemiczny, produkcja materiałów wybuchowych itp.), należy używać butów szybko odprowadzających ładunki do podłoża oraz obuwia antyelektrostatycznego.
Obuwie prądoprzewodzące nie może być stosowane w zagrożeniu porażenia prądem, czyli przy urządzeniach elektrycznych pod napięciem. Wierzchy butów wykonane są ze skóry; przy podeszwie umieszczony jest przewód z gumy prądoprzewodzącej, wchodzący do wnętrza obuwia i stykający się z piętą użytkownika, co gwarantuje odprowadzanie ładunków elektrostatycznych do podłoża.
Buty antyelektrostatyczne stosuje się podczas prac, gdzie trzeba zmniejszyć możliwość naładowania elektrostatycznego, by uniknąć zapalenia substancji łatwopalnych, gazów, oparów, spowodowanego iskrą. Obuwie antyelektrostatyczne nadaje się do prac przy urządzeniach elektrycznych pod napięciem do 220 V.

Ze względu na wymagania dotyczące polskich norm buty dzieli się na następujące kategorie ochrony:

Kate- goria

Podnosek metalowy (200J)

Wkładka anty- przebi- ciowa (1100 N)

Zabudo- wana pieta

Odp. na oleje, benzynę

Antyelektro-  statyczność 

Absor- pcja energii

Absor- pcja wody

Głębokie urzeźbienie podeszwy

 S1

 x

 

 x

 x

 x

 X

 

 

 S1P

 x

 X

 x

 x

 x

 X

 

 

 S2

 x

 

 x

 x

 x

 X

 x

 

 S3

 x

 X

 x

 x

 x

 X

 x

 X

                                                              

 
Pierwsza klasa ochronna, która dopuszcza dużą dowolność materiałów stosowanych na wierzchy obuwia, jest przeznaczona głównie do stosowania w pomieszczeniach zamkniętych. W drugiej i trzeciej klasie ochronnej materiały stosowane do produkcji butów muszą posiadać gwarantowane właściwości w zakresie wodoodporności i nasiąkliwości. Muszą one zapewniać właściwe parametry przy pracy na otwartej przestrzeni.
Podeszwy, wykonane w technologii wtrysku bezpośredniego, z poliuretanu dwuwarstwowego (PU) lub z nitrylu - zastępując przestarzałą wulkanizowaną podeszwę z kauczuku - gwarantują obecnie dużo większą trwałość i lekkość obuwia.
W zastosowaniach przemysłowych (m.in. budownictwo, leśnictwo, przemysł ciężki, transport i magazynowanie) niezastąpionym materiałem jest licowa skóra bydlęca (czasami zastępowana tańszą i mniej trwałą dwoiną bydlęcą). W przemyśle spożywczym dodatkowym wymogiem jest specjalna obróbka skóry gwarantująca jej parametry higieniczne (musi uniemożliwiać rozwój bakterii i mikroorganizmów). Zarówno podnoski jak i stalowe przekładki antyprzebiciowe powinny gwarantować odpowiednią ochronę (zgodną z normami) przy zachowaniu wygody i komfortu użytkowania.
Istnieją ponadto kategorie S4 i S5, które dotyczą wyłącznie obuwia całogumowego (wulkanizowanego) i całotworzywowego (wtryskowego) - buty gumowe, z PCV itp. Znajdują zastosowanie wszędzie tam, gdzie występuje duża wilgoć, ciecze i zanieczyszczenia.

Ze względu na konstrukcję wyróżnia się następujące typy obuwia:
Półbuty 
Trzewiki 
Buty 
Buty do kolan 
Buty z przedłużoną cholewką 
Kolejnym kryterium podziału jest stopień zagrożeń, przed którymi obuwie chroni. 


Stosując to kryterium obuwie można podzielić na trzy rodzaje:

1. Obuwie bezpieczne - mające cechy ochronne, z ochronami palców (podnoski), których wytrzymałość badana jest przy uderzeniu z energią 200 J.
2. Obuwie ochronne - do użytku w pracy, chroniące palce, których wytrzymałość badana jest przy użyciu energii 100 J.
3. Obuwie zawodowe -przeznaczone do codziennego użytkowania, chroniące przed urazami, które mogą wystąpić w miejscach pracy.

Ochrona oczu i twarzy

 


Środki ochrony wzroku i twarzy mają za zadanie zapobiec uszkodzeniom oczu oraz twarzy przed zranieniami i uszkodzeniami mogącymi powstać m. in. przez:
uszkodzenia mechaniczne (kurze, odpryski, wióry itp.) 
czynniki chemiczne i biologiczne 
szkodliwe promieniowanie i czynniki termiczne


Główne środki ochrony wzroku przeznaczone do pracy można podzielić następująco:


1. Okulary ochronne
Okulary ochronne produkowane są z osłoną boczną lub bez niej. Niektóre okulary można zakładać na własne okulary korekcyjne. Soczewki wykonane są z nietłukącego się szkła lub z tworzywa sztucznego. Przezroczyste szkła - bez filtrów ochronnych - służą przede wszystkim jako ochrona przed odpryskami. Szkła z filtrami są szkłami barwionymi, chroniącymi przed promieniowaniem ultrafioletowym, podczerwonym i przed jaskrawym światłem.

2. Gogle ochronne
Gogle, ściślej niż okulary, obejmują twarz. Produkowane są z zabezpieczeniem przed zamgleniem (zaparowaniem) lub bez tej właściwości.

3. Osłony twarzy
Osłony twarzy stanowią przede wszystkim wizjery wykonane z różnych materiałów. Są dopasowane do prac w różnych środowiskach, np. narażonych na kontakt z chemikaliami czy zetknięcie bądź uderzenie z cząstkami stałymi. Chronią również część szyi

4. Przyłbice spawalnicze Przyłbice spawalnicze składają się z korpusu, ramki i obsady filtrów. Mocowane są na głowie użytkownika za pomocą nagłowia lub na hełmie ochronnym. Chronią całą twarz.

5. Tarcze spawalnicze
Tarcze spawalnicze trzymane są przez pracownika w ręku. Chronią oczy, twarz oraz szyję. Składają się z korpusu, ramki na szybkę i filtr oraz rękojeść.

Ochrona oczu i twarzy przed urazami mechanicznymi


Do ochrony oczu i twarzy przed czynnikami mechanicznymi przeznaczone są okulary ochronne (z bocznymi osłonkami), gogle ochronne oraz osłony twarzy. Urazy mechaniczne powstają najczęściej wskutek odprysków ciał stałych oraz uderzenia o wystające przedmioty. Przy doborze ochron należy określić stopień zagrożenia, tzn. siłę (szybkość), z jaką odprysk może uderzyć. Wszystkie okulary, gogle i osłony muszą być zbadane pod względem odporności na uderzenie i na tej podstawie przyporządkowane odpowiedniej klasie ochrony. Najwyższą klasę ochrony posiadają osłony twarzy, najniższą - okulary ochronne.

 Parametr

 Rodzaj środka ochrony

 okulary

 gogle

 osłona twarzy

 Podwyższona odporność na uderzenie (12 m/s)

 +

 +

 +

 Odporność na uderzenie o niskiej energii (45 m/s)

 +

 +

 +

 Odporność na uderzenie o średniej energii (120 m/s)

 -

 +

 +

 Odporność na uderzenie o wysokiej energii (190 m/s)

 -

 -

 +

Praktycznie nie jest możliwe jednoznaczne określenie prędkości i energii odprysków, dlatego trudno jest określić jasne kryteria doboru ochron oczu i twarzy. Jednakże istnieją czynniki, mające wpływ na dobór odpowiedniego środka, które należy koniecznie uwzględnić: rodzaj wykonywanej pracy, obszar narażenia na uraz, obrabiany materiał. Np. obróbka kamieni czy metali wymagają ochrony oczu i twarzy wyższej klasy. Okulary chronią oczy z przodu, ew. z boku, gogle cale oczodoły, osłony twarzy - całą twarz z przodu, boków, a niektóre także z góry.

Ochrona oczu i twarzy przed czynnikami chemicznymi i biologicznymi


Ochronę oczu i twarzy przed chemikaliami stanowią odpowiednie gogle oraz osłony twarzy (nie okulary!), które mają uniemożliwić bezpośredni kontakt szkodliwych substancji z oczami i skórą pracownika. Substancje chemiczne mogą podrażniać błony śluzowe oczu lub nawet poparzyć gałkę oczną i skórę. Gogle chroniące przed kroplami cieczy, gazami i pyłami składają się z szybki / -ek najczęściej z poliwęglanu, elastycznej oprawy oraz taśmy, umożliwiającej szczelne dopasowane do twarzy. Niektóre modele posiadają wentylację, zapobiegają wnikaniu drobinek pyłów i kropel cieczy. Z reguły można je nosić jednocześnie z okularami korekcyjnymi. Osłony twarzy składają się z szybki (najczęściej z poliwęglanu), oprawy i nagłowia; musi chronić twarz i oczy z przodu i boków. Materiały, z których wykonane są ochrony, są odporne na większość chemikaliów. Osłony twarzy przeznaczone są do ochrony twarzy i oczu przed rozbryzgami cieczy, np. podczas przelewania szkodliwych substancji płynnych. Inne formy występowania związków chemicznych - krople cieczy, gazy i pyły - wymagają odpowiednich gogli ochronnych.

Ochrona oczu i twarzy przed promieniowaniem optycznym


Przed promieniowaniem nadfioletowym (także widzialnym) i podczerwonym chronią odpowiednie okulary, gogle i osłony twarzy o różnych filtrach - w zależności od intensywności promieniowania. Do ochrony oczu i twarzy podczas spawania (promieniowanie optyczne, odpryski metalu, dymy spawalnicze) służą gogle spawalnicze z filtrami, okulary bądź przyłbice spawalnicze. Gogle występują w wersji z uchylnymi ramkami, wyposażonymi w filtry lub bez ramki (filtry znajdują się bezpośrednio w oprawie). Używane są przeważnie w spawaniu gazowym i lutospawaniu, natomiast nie stosuje się ich podczas spawania łukiem elektrycznym, mikroplazmowego i cięcia strumieniem plazmy, gdyż wówczas należy osłaniać całą twarz przed intensywnym promieniowaniem Okulary spawalnicze muszą posiadać boczne osłonki i - podobnie jak gogle - mogą mieć ramki odchylne lub nie. Okularów spawalniczych używa się z reguły podczas lutowania twardego. Przyłbice spawalnicze chronią oczy oraz całą twarz spawacza i stosowane są wówczas, gdy spawanie jest długotrwałe i intensywne. Podczas spawania łukiem elektrycznym, przy cięciu tlenem lub strumieniem plazmy stosuje się przyłbice i tarcze spawalnicze. Mogą być wyposażone w filtr pojedynczy, o dwu stopniach ochrony lub w automatyczne filtry spawalnicze, samoczynnie przyciemniając widoczność w chwili pojawienia się łuku elektrycznego bądź plazmowego. Przyłbice mogą posiadać systemy wentylacyjne oraz instalacje umożliwiające zamontowanie sprzętu filtrującego z wymuszonym obiegiem powietrza. Wszystkie tarcze i przyłbice spawalnicze muszą posiadać szklane lub poliwęglanowe szybki ochronne, chroniące oczy i filtry przed odpryskami.

Ochrona oczu przed słońcem


Intensywne promieniowanie słoneczne stanowi jedno z najbardziej powszechnych zagrożeń dla pracowników, pracujących na otwartej przestrzeni oraz dla kierujących pojazdami. Ochronę przed słońcem stanowią okulary z odpowiednimi filtrami, w tym również chroniącymi przed promieniowaniem UV. Dobór zależy od intensywności świecenia oraz indywidualnej wrażliwości na światło.

Ochrony wzroku i twarzy mają za zadanie chronić przed różnymi szkodliwymi czynnikami, jednocześnie umożliwiając jak najlepsze widzenie w danych warunkach pracy.

 

EN379 : Ochrona indywidualna wzroku - Filtry spawalnicze automatyczne

 

EN175 : Ochrona oczu i twarzy przy spawaniu i technikach pokrewnych

Prezentacja :
Norma EN175 określa wymagania bezpieczeństwa i metody badań w stosunku do środków ochrony indywidualnej używanych do ochrony oczu i twarzy operatora przed szkodliwym promieniowaniem optycznym oraz przed innymi specyficznymi zagrożeniami powstającymi w trakcie zwykłych operacji spawania, cięcia i w innych technikach pokrewnych. Niniejsza norma określa stopień ochrony, w tym ujmując aspekty ergonomiczne, chroniąc przed zagrożeniami lub niebezpieczeństwami o różnej naturze :

- promieniowanie,

- łatwopalność

- czynniki mechaniczne

- czynniki elektryczne

Wyroby zostały tak zaprojektowane, aby można było stosować filtry z lub bez szybek ochronnych lub okularów wzmacniających, w zależności od zaleceń producenta środków ochrony indywidualnej dla operacji spawalniczych, zgodnie z normą EN166 i EN169 lub EN379.

 

EN169 : Filtry optyczne do spawania i technik pokrewnych

Prezentacja :
Norma EN169 podaje numery poziomów i specyfikacje dotyczące stopnia przepuszczania światła dla filtrów przeznaczonych do zapewnienia ochrony operatorów wykonujących prace z zakresu spawania, lutospawania, żłobienia łukowego i cięcia plazmowego. Inne wymagania mające zastosowanie dla tego typu filtra znajdują się w normie EN166. Specyfikacje dla filtrów spawalniczych na poziomie zmiennej ochrony lub podwójnej ochrony wchodzą w zakres normy EN379.

 

EN166 : Ochrona indywidualna wzroku przed licznymi zagrożeniami

Prezentacja :
Norma EN166 ma zastosowanie dla wszystkich typów ochron indywidualnych oczu używanych do ochrony przed różnymi zagrożeniami, które można napotkać w przemyśle, w laboratoriach, w budynkach szkolnych, w dziedzinie majsterkowania, itd., gdzie może nastąpić uszkodzenie oka, lub zaburzenia widzenia, za wyjątkiem promieniowania pochodzenia nuklearnego, promieni X, emisji lasera i promieniowania podczerwonego (IR) emitowanego przez źródła o niskich temperaturach. Specyfikacje tej normy nie mają zastosowania do ochrony oczu, gdy istnieją odrębne i kompletne normy, takie jak ochrony oczu przed laserem, okulary słoneczne do użytku ogólnego itd., pod warunkiem, że normy te odwołują się do niniejszej normy. Ochrony oczu wyposażone w szkła korekcyjne nie są wyłączone z zakresu zastosowania. Tolerancje zdolności skupiających i inne charakterystyki będące we współzależności z działaniami korekcyjnymi są wyszczególnione w ISO/DIS8980-1 oraz w ISO/DIS8980-2. .

362.5I 1 F 8K N

362.5 : KOD NUMERYCZNY, po którym następuje klasa ochrony dla filtrów (jeżeli zachodzi taki przypadek)

Bez kodu numerycznego : filtry spawalnicze

2: filtry chroniące przed promieniowaniem ultrafioletowym, rozpoznawanie kolorów może być zmienione

3: filtry chroniące przed promieniowaniem ultrafioletowym, bardzo dobre rozpoznawanie kolorów

4: filtry chroniące przed promieniowaniem podczerwonym

5: filtry słoneczne bez specyfikacji w podczerwieni

6: filtry słoneczne ze specyfikacją w podczerwieni

I: IDENTYFIKACJA PRODUCENTA (napis obowiązkowy, na przykład I dla « Iles Optical”)

1: KLASA OPTYCZNA (napis obowiązkowy) :

1: Jakość optyczna poliwęglanu doskonale nadającego się do ciągłych prac, sferyczna moc optyczna +/- 0,06 / astygmatyczna 0,06.

2: Sferyczna moc optyczna +/- 0,12 / astygmatyczna 0,12 ( prace okresowe, nie ciągłe).

3: sferyczna moc optyczna +/- 0,12 - 0,25 / astygmatyczna 0,25 ( przygodne prace, przy zakazie ciągłego noszenia).

F: SYMBOL ODPORNOŚCI MECHANICZNEJ (jeżeli zachodzi taki przypadek) :

Brak symbolu : minimalna trwałość (odporność na oddziaływanie kulki stalowej o średnicy 22mm, wywierającej nacisk 100N).

S: zwiększona trwałość (odporność na uderzenie kulki stalowej o średnicy 22mm, o wadze 43g wyrzuconej z prędkością 45 m/s).

8: SYMBOL BRAKU PRZYWIERANIA STOPIONEGO METALU I ODPORNOŚCI NA PRZENIKANIE GORĄCYCH CIAŁ STAŁYCH (jeżeli zachodzi taki przypadek)

K: SYMBOL USZKODZENIA POWIERZCHNI PRZEZ DROBNE CZĄSTECZKI (jeżeli zachodzi taki przypadek)

N: SYMBOL ODPORNOŚCI NA ZAPAROWANIA (jeżeli zachodzi taki przypadek)

 

Tabela odporności szybek ochronnych w zależności od stosowanych powłok w okularach ochronnych UVEX.

 

           

CHEMIKALIA

ULTRA-DURA

OPTIDUR 4C PLUS

OPTIDUR NC

INFRADUR PLUS

SUPRAVISION (wewnątrz)

SUPRAVISION (zewnątrz)

Aceton

-

-

+

+

-

+

Kwas mrówkowy (30%)

O

+

+

+

+

+

Etanol

+

+

+

+

+

+

Amoniak (10%)

+

+

+

+

+

+

Glikol etylenowy

+

+

+

+

+

+

Benzen

-

-

+

+

-

+

Octan butylu

-

-

+

+

-

+

Butanol

+

+

+

+

+

+

Cyklohexanol

-

-

+

+

-

+

Eter dwuetylowy

-

+

+

+

+

+

Fluorowodór (5%)

+

+

o

-

+

+

Aldehyd propylenowy

O

+

+

+

+

+

Ług potasowy (30%)

-

+

+

+

+

o

Metanol

-

+

+

+

+

+

Ług sodowy (30%)

-

+

+

+

+

o

Kwas solny (20%)

+

+

+

-

+

+

Kwas siarkowy (50%)

+

+

+

-

o/-

+

Toluen

-

-

+

+

-

+

Trójchloroetylen

-

-

+

+

-

+

Benzyna normal

+

+

+

+

O

+

Benzyna super

-

-

+

+

-

+

Xylen

-

-

+

+

-

+

 
CHLOROWANE WĘGLOWODORY
 

CHLOROMETYLEN

 -

 -

 +

 -

 -

 +

1, 1,2 TRÓJCHLOROETYLN

 -

 -

 +

 +

 -

 +

CZTEROCHLOREK WĘGLA

 -

 -

 +

 +

 +

 +

 

 

 

Legenda: 
      + odporna  
      o ograniczona odporność  
      - nieodporna 

 
Test:

 
Szybki z poszczególnymi powłokami zostały poddane działaniu poszczególnych związków chemicznych przez okres 2 minut.

 

RODZAJE POWŁOK STOSOWANYCH W OKULARACH UVEX

 

 

Uvex supravision extreme- szybki pokryte tą powłoką są stale nieparujące, gdyż ich warstwa chroniąca przed zaparowaniem nie nasyca się parą- jak w innych rodzajach tego typu pokryć. Zaparowanie nie jest więc możliwe. Na wewnętrznej stronie szybki powstaje cieniutka warstwa wody (filtr wodny) , nie wpływająca na widzenie i zapewniająca niezaparowywanie. Okulary pokryte tego typu powłoką nadają się do stosowanie w obszarach o ekstremalnej wilgotności. Przy mniejszej wilgotności odpowiedniejsze są inne, klasycne-  nieparujące rodzaje powłok.

 

 

Uvex supravision performance- posiada 3-krotnie lepszy efekt niezaparowywania (chłonnoć-nasycanie się)  niż przewidują wymogi normy i niż posiadają „klasyczne” powłoki nieparujące. Polecany wszędzie tam gdzie wystepuje konieczność częstego czyszczenia okularów, oraz chwilowe zaparowywanie, a wilgotność nie jest aż tak ekstremalna by umożliwiała stosowanie powłoki supravision extreme generującej filtr wodny.

 

 

Uvex photochromic

Szybki pokryte powłoką Uvex photochromic ściemniają się samoczynni pod wpływem promieniowania UV w przeciągu 10sekund i chronią perfekcyjnie w 100%. Po ustąpieniu promieniowania rozjaśniają się w przeciągu 30sekund. Tak szybko nie reaguje żadne inne tego typu pokrycie. Polecane zwłaszcza dla osób zmieniających często miejsce pracy – z pracy wewnątrz na pracę na zewnątrz.

 

 

 

Optidur 4C Plus
Łączy w sobie 4 elementy: długotrwały efekt niezaparowania, odporność na zarysowania, antystatyczność i 100% ochronę przed promieniowaniem UV.

 

 

Supravision SV HC/AF
Dzięki wyjątkowej technologii SV HC/AF UVEX proponuje powłokę, która jest wyjątkowo odporna na zarysowania na zewnątrz a na zaparowywanie od wewnątrz okularów. Zabezpiecza w 100% przed promieniowaniem UV.

 

 

 

Dzięki powłoce nano spec czyszczenie okularów jest tak łatwe jak nigdy przedtem. Brak mikroskopijnych nano-nierówności mogących gromadzić brud. Gwarantuje 100% ochronę przed promieniowaniem UV a zarazem wyjątkową odporność na zarysowania i działanie środków chemicznych. Powłoka ta przystosowuje okulary do prac w najsurowszych warunkach.

 

 

Ultradura
Wersja szybek gwarantująca dobrą odporność na zadrapania i 100% ochronę przed promieniowaniem UV.

 

 

 

Infradur Plus
Powłoka na szkłach spawalniczych zabezpiecza przed promieniowaniem UV i oślepieniem, odporna na zadrapania, minimalizuje uszkodzenia (wypalenia) spowodowane przez odpryski spawalnicze.

 

 

Supravision NC

supravision NC: połączenie zalet powłok optidur NC
i optidur C PLUS pozwoliło na stworzenie powłoki
ekstremalnie odpornej na zarysowania i chemikalia
(na zewnątrz) oraz odpornej na zaparowanie
(wewnątrz). Dzięki technologii nano powłoka jest
bardzo łatwa do czyszczenia.

 

 

OCHRONA PRZED UPADKIEM Z WYSOKOŚCI

 

EN 353-1 Urządzenia samozaciskowe ze sztywną prowadnicą

EN 353-2 Urządzenia samozaciskowe z giętką prowadnicą

EN 354 Linki bezpieczeństwa

EN 355 Amortyzatory

EN 358 Systemy ustalające pozycję przy pracy

EN 360 Urządzenia samohamowne

EN 361 Szelki bezpieczeństwa

EN 362 Łączniki

EN 363 Systemy powstrzymywania spadania

EN 795-A1 Punkty kotwiczące umieszczone na powierzchniach pionowych, poziomych i pochyłych (urządzenia tej       

klasy nie są środkami ochrony indywidualnej)

EN 795-A2 Punkty kotwiczące umieszczone na pochyłych ścianach

(urządzenia tej klasy nie są środkami ochrony indywidualnej).

EN 795-B Tymczasowe urządzenia kotwiczące umożliwiające demontaż i transport

EN 795-C Urządzenia kotwiczące wyposażone w prowadnice giętkie poziome „lina życia” dopuszczalne nachylenie 15° (urządzenia tej klasy nie są środkami ochrony indywidualnej)

EN 795-D Urządzenia kotwiczące wyposażone w sztywną poziomą prowadnicę
w postaci szyny (urządzenia tej klasy nie są środkami ochrony indywidualnej)

EN 813 Pasy biodrowe do pracy w podwieszeniu

EN 1496 Ratunkowe urządzenie podnosząco-opuszczające

EN 1497 Sprzęt ratowniczy (szelki ratownicze)

 

Przepisy prawa polskiego i europejskiego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy zobowiązują pracodawców zatrudniających osoby wykonujące prace na wysokości do zapewnienia właściwych środków chroniących przed upadkiem.
   
Jeżeli jest to możliwe, prace należy organizować tak, aby pracownicy znajdowali się poza strefą zagrożenia upadkiem z wysokości. W przypadku jednak, gdy prace na wysokości będą wykonywane w miejscu i w sposób zagrażający bezpieczeństwu należy dokonać wyboru najbardziej odpowiedniego sprzętu, który zapewni właściwe warunki pracy. Stosuje się przy tym zasadę pierwszeństwa środków ochrony zbiorowej (balustrady i siatki ochronne) nad środkami ochrony osobistej (indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości).
Prawidłowy wybór sprzętu powinien uwzględniać charakter wykonywanej pracy. 
Wyborowi i używaniu środków ochronnych właściwych dla każdego stanowiska pracy powinno towarzyszyć specjalistyczne szkolenie i badanie lekarskie. Ponadto pracodawca zobowiązany jest do odpowiedniego zaplanowania prac wysokościowych oraz zapewnienia nadzoru nad ich wykonywaniem i przestrzeganiem zasad bezpieczeństwa.

Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości podlega okresowym przeglądom kontrolnym wykonywanym przez wykwalifikowany personel. Przeglądy okresowe nie zwalniają użytkowników z każdorazowej kontroli sprzętu przed użyciem.

Jako Środek Ochrony Indywidualnej (PPE), sprzęt chroniący przed upadkiem musi spełniać wymagania zharmonizowanych norm europejskich (EN). Wymagane jest umieszczanie na wyrobach oznakowania CE zawierającego między innymi numer odnośnej normy europejskiej.

 

Wybór odpowiedniej metody asekuracyjnej jest kluczowym elementem sytemu ochrony pracownika przed zagrożeniami wynikającymi z pracy na wysokości.

W sytuacji, gdy z powodów organizacyjnych, technicznych lub ekonomicznych nie można zainstalować stałych konstrukcji zapobiegających zagrożeniu upadkiem z wysokości należy stosować środki ochrony zbiorowej, takie jak siatki lub balustrady ochronne. Częstym rozwiązaniem jest wykorzystywanie rusztowań, podnośników lub ruchomych pomostów zapewniających wygodny i bezpieczny dostęp.

 Jeżeli jednak żadna z powyższych metod nie jest możliwa do realizacji, należy stosować indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy praca odbywa się na niezabezpieczonych powierzchniach, jak również podczas pracy na słupach, masztach, konstrukcjach wieżowych oraz podczas korzystania z technik dostępu linowego.
 
Zasadnicze funkcje jakie musi spełniać indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości to:
1) ustalanie pozycji podczas pracy lub niedopuszczanie do przyjęcia przez pracownika położenia, w którym istnieje możliwość upadku z wysokości, zgodnie z EN 358:2002 (Indywidualny sprzęt ochronny ustalający pozycję podczas pracy i zapobiegający upadkom z wysokości);
2) w sytuacji zaistnienia upadku - zatrzymanie upadku w powietrzu i ograniczenie siły towarzyszącej zatrzymaniu oraz umożliwienie poszkodowanemu na bezpieczne oczekiwanie na nadejście pomocy, zgodnie z EN 363:2005 (Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości - systemy powstrzymywania spadania).

Prawidłowy wybór metod i sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości może jedynie zapewnić specjalistyczne przeszkolenie pracowników i kadry kierowniczej.

 

ŚRODKI OCHRONY PRZED UPADKIEM Z WYSOKOŚCI

-Powierzchnia osłonięta ścianami o wysokości 1,5 m. lub wyposażona w inne stałe konstrukcje chroniące przed upadkiem.

-Środki ochrony zbiorowej: siatki i balustrady ochronne ( należy stosować wszędzie tam, gdzie jest to możliwe).

-Indywidualny sprzęt chroniący przed upadkiem z wysokości (tę metodę należy stosować, jeżeli nie ma możliwości użycia innych).

 

METODY DOSTĘPU

Dostęp linowy i techniki pozycjonowania- z tych metod pracy można korzystać, gdy inne, bezpieczniejsze metody nie są możliwe do zastosowania. Należy przy tym przestrzegać przepisów szczególnych dotyczących korzystania z wejść linowych i technik pozycjonowania a przede wszystkim stosować indywidualne systemy ochrony przed upadkiem.

Dostęp przy pomocy rusztowań i ruchomych platform- jeżeli praca przebiega w sposób niewymagający od pracownika wychylania się poza obrys urządzenia lub przyjmowania innych wymuszonych pozycji- nie ma konieczności stosowania indywidualnego sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości.

Praca na masztach, konstrukcjach wieżowych i kominach wymaga stosowania indywidualnych systemów ochrony przed upadkiem.

 

EN 358

System ochronny ustalający pozycję podczas pracy i  zapobiegający upadkom z wysokości

 

EN 363

System powstrzymywania spadania

System powstrzymywania spadania musi zawierać trzy podstawowe składniki:

Punkt kotwiczący
Punkt kotwiczący stanowi pierwsze i kluczowe ogniwo indywidualnego sytemu ochrony przed upadkiem. Jest on związany ze stanowiskiem pracy a jego zadaniem jest zaczepienie podzespołu łącząco-amortyzującego do konstrukcji nośnej. Wymagania jakie musi spełniać punkt kotwiczący określa norma EN 795. Punkty kotwiczące mogą być stałe (np. systemy poziome z liną stalową, słupki kotwiczące) oraz przenośne (statywy bezpieczeństwa, włókiennicze poziome liny kotwiczące , zaczepy linkowe, zaczepy taśmowe, belki zaczepowe). Punkty kotwiczące muszą być połączone ze stałymi elementami konstrukcji, które posiadają odpowiednią wytrzymałość i stabilność.

Podzespół łącząco-amortyzujący
Podzespół łącząco-amortyzujący łączy klamrę zaczepową szelek bezpieczeństwa, z punktem kotwiczącym. W przypadku gdy nastąpi spadanie podzespół łącząco- amortyzujący musi zatrzymać upadek oraz złagodzić siłę powstającą w czasie wyhamowania upadku. Podzespół łącząco-amortyzujący pochłania energię kinetyczną i ogranicza siłę udarową do bezpiecznej wartości (poniżej 6 kN), eliminując zagrożenie wystąpienia niebezpiecznych dla organizmu następstw nagłej utraty prędkości spadania. Funkcje podzespołu łącząco-amortyzyjąceg mogą pełnić: amortyzatory z linką bezpieczeństwa, urządzenia samohamowne, urządzenia samozaciskowe i inne.

Szelki bezpieczeństwa
Podstawowym zadaniem szelek bezpieczeństwa jest utrzymanie ciała człowieka w trakcie spadania oraz bezpieczne rozłożenie sił dynamicznych towarzyszących powstrzymywaniu spadania. Ponadto po zatrzymaniu konstrukcja szelek powinna umożliwić bezpieczne i w miarę wygodne oczekiwanie na nadejście pomocy. Konstrukcja szelek bezpieczeństwa została ściśle określona normą europejską EN 361, którą muszą spełniać szelki stosowane jako sprzęt ochronny dla pracowników.
Tylko pełne szelki bezpieczeństwa czyli posiadające pasy barkowe i udowe są urządzeniami dopuszczonymi do użytkowania jako zabezpieczenie przed upadkiem z wysokości. Niedopuszczalne jest stosowanie pasów biodrowych, pasów monterskich oraz alpinistycznych uprzęży udowych.
Dobre szelki bezpieczeństwa powinny posiadać ergonomiczną konstrukcję i zapewniać odpowiedni komfort pracy. W zależności od typu, szelki bezpieczeństwa posiadają jeden lub więcej punktów zaczepowych współpracujących z podzespołem łącząco- amortyzującym oraz linką urządzenia ustalającego pozycję przy pracy (w szelkach z pasem biodrowym). Ilość i rozmieszczenie punktów zaczepowych decyduje o funkcjonalności szelek bezpieczeństwa.

 

Zastosowanie indywidualnego systemu powstrzymywania spadania jest metodą ostateczną, właściwą wtedy, gdy inne środki zabezpieczające nie mogą być użyte. Zadaniem systemu nie jest zapobieganie upadkowi lecz bezpieczne zatrzymanie spadającego człowieka oraz złagodzenie niebezpiecznych następstw nagłej utraty prędkości.

Aby zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa, podczas konfiguracji indywidualnego systemu powstrzymywania spadania, należy uwzględnić następujące czynniki ryzyka:
 
Minimalna wolna przestrzeń
Bezpieczne zatrzymanie spadającego człowieka musi nastąpić w powietrzu (po fazie tzw. swobodnego upadku). Jeżeli nastąpi uderzenie w podłoże lub przeszkodę konsekwencje będą zawsze groźne dla życia lub zdrowia. Aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu należy zapewnić “wolną przestrzeń” poniżej użytkownika. Jest to przestrzeń pozbawiona przeszkód o które można uderzyć podczas upadku. Określając wielkość wolnej przestrzeni należy uwzględnić parametry podzespołu łącząco-amortyzującego oraz położenie punktu kotwiczącego w stosunku do użytkownika.

Położenie punktu kotwiczącego
Droga swobodnego spadania zawsze powinna być jak najkrótsza. Wysokość położenia punktu kotwiczącego w stosunku do położenia użytkownika systemu determinuje długość drogi swobodnego spadania. Jeżeli punkt kotwiczenia podzespołu łącząco-amortyzującego znajduje się nad pracownikiem droga spadania  będzie maksymalnie zmniejszona. Natomiast położenie punktu kotwiczącego poniżej pracownika znacznie zwiększy drogę spadania, co może doprowadzić do uderzenia w powierzchnię znajdującą się poniżej lub spowodować zagrożenie związane z przekroczeniem siły udarowej towarzyszącej powstrzymywaniu spadania. W sytuacji gdy istnieje alternatywa, użytkownik powinien wybierać punkt kotwiczący płożony możliwie najwyżej.

Efekt wahadła
Jest to niebezpieczne zjawisko polegające na wahadłowym charakterze swobodnego upadku, podczas którego istnieje ryzyko uderzenia w przeszkody znajdujące się z boku. Oddalenie się użytkownika od pionu wyznaczanego przez linię poprowadzoną od punktu kotwiczącego, zwiększa możliwość wystąpienia efektu wahadła. Efekt wahadła może także powodować niewłaściwe działanie niektórych typów podzespołów łącząco-amortyzujących np. urządzeń samohamownych. Dlatego przy wyborze punktu kotwiczącego należy dążyć do zmniejszenia zagrożenia związanego z efektem wahadła.

Ponieważ ocena ryzyka musi uwzględniać parametry użytych podzespołów indywidualnego systemu powstrzymywania spadania zawsze przed konfiguracją i użyciem systemu należy zapoznać się z informacjami zawartymi w instrukcjach użytkowania poszczególnych urządzeń.

NORMY I INFORMACJE

 

STANDARDY EUROPEJSKIE

Wymagania ogólne

Wszystkie  rękawice ochronne muszą spełniać normę normę EN 420- ogólne wymogi dla rękawic. Jedynym wyjątkiem są izolacyjne rękawice ochronne do pracy z  elektrycznością oraz rękawice jednorazowe. Norma EN 420 reguluje minimalne wymogi stawiane rękawicom.

Do każdego opakowania rękawic należy dołączyć instrukcję obsługi zawierającą informacje na temat składowania i transportu, czyszczenia, przechowywania i postępowania z odpadami.

Ta podstawowa norma wskazuje zalecenia wartości chromu VI (maksymalnie 2mg/kg) i pH (między 3,5 a 9,5). Norma EN 420 wymaga również testu czułości w placach (min. 0 i maks.5) dla rękawic ochronnych.

Kategorie

W celu spełnienia różnych wymogów sektora komercjalnego rękawice ochronne podzielono na kategorie:

Kategoria I: mniejsze wymagania wobec ochrony

Kategoria II: wymagana ochrona, np. przed uszkodzeniami mechanicznymi

Kategoria III: ochrona przed poważnymi urazami i zagrożeniami dla życia, np. szkody wyrządzone przez chemikalia

Wszystkie kategorie obowiązuje deklaracja zgodności. Producent rękawic lub importer muszą przedstawić taką deklarację na żądanie.

 

Piktogramy dla różnych standardów

 

 

EN 420

Przed użyciem należy zapoznać 
się z instrukcją.

 

 

 

EN 455

Jednorazowe rękawice medyczne.

 

 

EN 374

Odporność chemiczna.
(Ograniczona odporność).

 

 

 

EN 511

Odporność na zimno.

 

 

EN 374

Odporność chemiczna.
(Pełna odporność).

 

 

 

EN 659

Ochrona dla strażaków.

 

 

EN 374

Odporność mikrobiologiczna.

 

 

 

EN 1082

Ochrona przed przecięciem 
nożami ręcznymi.

 

 

EN 381.4

Ochrona przed przecięciem 
piłą łańcuchową.

 

 

 

EN 1149

Odporność na elektryczność 
statyczną (ESD).

 

 

EN 388

Ochrona przed rozcięciem.

 

 

 

EN 10819

Odporność na wibracje.

 

 

EN 421

Ochrona przed promieniowaniem jonizującym.

 

 

 

EN 12477

Ochrona dla spawaczy.

 

 

EN 421

Ochrona przed skażeniem radioaktywnym.

 

 

 

EN 60903

Ochrona elektroizolacyjna. 
(IEC 61482-1).

 

 

EN 407

Odporność na gorąco i ogień.
 

         

 

  Wymagania ogólne i metody badań EN 420

 

 

Rękawice ochronne.  Norma EN420 jest podstawową normą dla rękawic należących do wszystkich kategorii odporności. Określa podstawowe wymagania w stosunku do rękawic ochronnych w zakresie:

• Identyfikacji producenta i znakowania wyrobu,

• Wpływu na użytkownika,

• Przestrzegania uzgodnionych rozmiarów,

• Wygody użytkowania,

• Budowy rękawicy,

• Opakowania, składowania, konserwacji i czyszczenia,

• Informacji dla użytkownika w instrukcji obsługi, jakakolwiek by była kategoria: parametry techniczne, piktogramy, zastosowanie, środki ostrożności w trakcie użytkowania, zakres dostępnych rozmiarów.

Rozmiary rękawic zgodnie z normą EN420

 

Norma EN 420

Rozmiar

Obwód

Minimalna długość

6

XS

152 mm

220 mm

7

S

178 mm

230 mm

8

M

203 mm

240 mm

9

L

229 mm

250 mm

10

XL

254 mm

260 mm

11

XXL

279 mm

270 mm

           
 

Podczas pomiaru wielkości rękawic, producent musi uwzględniać ilość materiału przeznaczonego na rękawice ochronne.

 

   Rękawice chroniące przed czynnikami mechanicznymi EN 388

 

 

Ochrona przed zagrożeniami mechanicznymi jest określana za pomocą piktogramu, po którym występują cztery poziomy jakości. Każda z liczb oznacza określoną wytrzymałość testową na dane zagrożenie.

Norma określa cztery parametry wytrzymałości:

 

a) Liczba rund w szlifierce.
b) Odporność na wirujące ostrze noża.
c) Próbkę rwie się w przeciwnym kierunku.
d) Próbkę kłuje się ostrym szydłem.

 

Poziom x oznacza, że testu nie można wykonać na danej rękawicy.

 

 

RĘKAWICE OCHRONNE DLA SPAWACZYEN 12477

 

 

Rękawice ochronne dla spawaczy są zaliczane do kategorii II środków ochrony indywidualnej wg dyrektywy 89/686/EWG (rozporządzenia ministra gospodarki z 21 grudnia 2005 r.).
Wymagania dotyczące rękawic przeznaczonych do ochrony rąk podczas procesów spawania, cięcia i procesów pokrewnych zostały zawarte w normie zharmonizowanej EN 12477:2001 (odpowiednik krajowy: PN-EN 12477:2005) oraz zmianie do tej normy: EN 12477:2001/A1:2005 (odpowiednik krajowy: PN-EN 12477:2005/A1:2007).
Przyjmuje się, że rękawice spawalnicze ocenione zgodnie z wymienioną normą spełniają zasadnicze wymagania dyrektywy 89/686/EWG dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Rękawice ochronne dla spawaczy są przeznaczone do ochrony rąk i nadgarstków przed działaniem drobnych rozprysków stopionego metalu, oparzeniami w wyniku krótkotrwałego kontaktu z płomieniem oraz z gorącym przedmiotem lub powierzchnią, ciepłem konwekcyjnym oraz promieniowaniem UV pochodzącym od łuku, a także przed czynnikami mechanicznymi, jak obtarcia, przecięcia, przekłucia.
Zgodnie z normą EN 12477:2001, rękawice przeznaczone do ochrony rąk spawaczy dzielą się na dwie podstawowe grupy:
• rękawice zaliczane do typu A,
• rękawice zaliczane do typu B.
Rękawice spawalnicze typu B są zalecane do stosowania w przypadku wykonywania prac, przy których jest wymagana duża zręczność, np. spawania TIG (ang. tungsten inert gas – spawanie nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych), gdyż rękawice te spełniają wyższy poziom wymagań w odniesieniu do zręczności w porównaniu z rękawicami typu A, chociaż jednocześnie wymagania w zakresie właściwości ochronnych są spełnione na niższym poziomie. Do pozostałych procesów spawania mogą być stosowane rękawice typu A, które zapewniają spełnienie wymagań w zakresie właściwości ochronnych na wyższym poziomie. Należy przy tym podkreślić, że rękawice mogą jednocześnie spełniać wymagania dla obydwu wymienionych typów, będą one wówczas klasyfikowane jednocześnie do typu A i B.

 

 

Rękawice przeznaczone do ochrony rąk przed przecięciami piłą łańcuchową

EN 381

 

 

Spełniające wymagania normy PN-EN 381-7:2002

Odzież ochronna dla użytkowników pilarek łańcuchowych przenośnych. Wymagania dla rękawic chroniących przed przecięciem piłą łańcuchową. Norma należy do norm dotyczących środków ochrony indywidualnej, przeznaczonych do ochrony przed zagrożeniami występującymi w trakcie użytkowania ręcznych pilarek łańcuchowych. Rękawice, które mają na celu ochronę przed przecięciem pilarką łańcuchową są w przeważającej części wykonane z układu materiałów zawierających skóry, tkaniny oraz materiały powlekane. Najistotniejszym elementem konstrukcyjnym jest wkład stosowany w części grzbietowej pod materiałem zewnętrznym, zapewniający ochronę przed przecięciem. Wkład ten wykonywany jest z układu materiałów o wysokiej odporności na przecięcia. Zabezpieczenie przed przecięciem realizowane jest poprzez: Spowodowanie ślizgania się łańcucha po materiale i w ten sposób niedopuszczenie do przecięcia tego materiału, Wciąganie włókien w koło napędowe przez ogniwa tnące łańcucha i blokowanie w ten sposób ruchu łańcucha, Hamowanie łańcucha na skutek absorbowania przez włókna energii ruchu obrotowego, co skutkuje zmniejszeniem prędkości łańcucha.

UWAGA: Żadne środki ochrony nie mogą zapewnić 100% ochrony przed przecięciem spowodowanym przez ręczną pilarkę łańcuchową. Niemniej jednak doświadczenia wykazały, że można wyprodukować środki ochrony, które zapewniają

pewien stopień ochrony.

A klasa odporności na przecięcie przy prędkości łańcucha (0-3).

Klasa odporności Prędkość łańcucha

0 16m/s

1 20m/s

2 24m/s

3 28m/s

Piktogram powinien być naniesiony tylko na tę rękawicę w parze, która zapewnia właściwości ochronne przed przecięciem piłą łańcuchową. Przy znaku graficznym powinna być umieszczona cyfra oznaczająca klasę ochrony, czyli klasę prędkości łańcucha, przy której wykazano odporność rękawic na przecięcie.

 

 

Rękawice i ochrony ramion chroniące przed przecięciami i ukłuciami nożami ręcznymi EN 1082 1,2,3

 

 

            EN 1082 1 Rękawice i ochrony ramion z plecionki pierścieni. Norma określa wymagania dot. konstrukcji, właściwości  użytkowych, odporności na przekłucie, mocowania za pomocą pasków, masy, materiału, znakowania i sposobu użytkowania rękawic i ochron ramion. Wskazano również odpowiednie metody badań. Norma ta dotyczy rękawic ochronnych z plecionki pierścieni i  ochron ramion  z elementów metalowych i z tworzyw sztucznych, przeznaczonych do pracy nożami ręcznymi. Rękawice spełniające wymagania normy należy bezwzględnie stosować w przypadku, gdy pracownik posługuje się ostro zakończonym nożem, który przemieszcza się w kierunku drugiej ręki, narażając ją na bezpośredni kontakt z narzędziem – konieczne jest wtedy stosowanie rękawic o większej ochronie przed przecięciami wykonanych z plecionki pierścieni metalowych. Rękawice takie przeznaczone są do stosowania na jedną rękę - tę, która nie trzyma noża podczas wykonywania czynności zawodowych. Rękawice są najczęściej wykonywane ze stali nierdzewnej. Mogą być zakończone długim lub krótkim mankietem, który stanowi ochronę również części lub całego przedramienia. Rękawice powinny być starannie dobierane do wielkości ręki w celu zapewnienia optymalnej ochrony. W celu zwiększenia komfortu pracy, pod rękawicami z plecionki pierścieni metalowych można stosować rękawice bawełniane.

         EN 1082 2 Rękawice i ochrony ramion wykonane z materiałów innych niż plecionka pierścieni. Norma określa wymagania dotyczące: projektowania, odporności na przecięcie, odporności na przekłucie oraz właściwości ergonomicznych, rękawic odpornych na przecięcie, ochron ramion i rękawów ochronnych, wykonanych z materiałów innych niż plecionka pierścieni, sztywne metale i tworzywa sztuczne oraz zapewniających mniejszą ochronę przed przecięciem i ukłuciem niż wyroby wymienione w części pierwszej normy. Wymagania zawarte w normie dotyczą ochron przeznaczonych tylko do pracy, w której nóż jest zakończony ostro lub jest używany tylko do cięcia w miejscach odległych od ręki i ramienia.

         EN 1082 3 Rękawice i ochrony ramion chroniące przed przecięciami i ukłuciami nożami ręcznymi. Badanie przecięcia tkanin, skór i innych materiałów przy uderzeniu nożem. Norma określa wymagania dot. Badania odporności na przecięcie, w wyniku uderzenia, tkanin, skór i innych materiałów.

 

 

                   

RĘKAWICE CHRONIĄCE PRZED CZYNNIKAMI TERMICZNYMI (WYSOKA TEMPERATURA I/LUB OGIEŃ) EN 407

 

 

Rękawice chroniące  przed zagrożeniami termicznymi (gorąco i/lub ogień). Norma określa metody badań, wymagania ogólne, poziomy parametrów termicznych i sposoby oznakowania rękawic ochronnych, chroniących przed gorącem         i/lub ogniem. Ma ona zastosowanie do wszystkich rękawic, które powinny chronić ręce przed gorącem i/lub płomieniem pod jedną lub kilkoma następującymi postaciami: ogień, ciepło kontaktowe, ciepło konwekcyjne, promieniowanie   cieplne, drobne rozpryski roztopionego metalu lub duże rozpryski ciekłego metalu.

 

 

 

 

 

 

Rękawice chroniące przed zimnem EN 511

 

 

Rękawice chroniące przed zimnem. Norma określa wymagania i metody badań dla rękawic ochronnych chroniących przed zimnem konwekcyjnym lub kontaktowym, aż do temperatury -50°C. Zimno to może być związane z warunkami klimatycznymi lub działalnością zawodową w przemyśle. Specyficzne wartości różnych poziomów parametrów  technicznych są określane zgodnie z wymaganiami odpowiadającymi każdej kategorii  zagrożenia lub każdej dziedzinie specjalnego zastosowania. Badania wyrobów mogą być prowadzone tylko w odniesieniu do poziomów parametrów technicznych, a nie do poziomów ochrony.

 

 

UWAGA: Jeżeli zamiast wartości liczbowej wystąpi X, oznacza to iż produkt nie był poddawany testom w danym zakresie.

Rękawice kriogeniczne - Prawidłowa ochrona rąk w temperaturze do -160°C.
Prawidłowa ochrona rąk przed ciekłym azotem.


Według oświadczeń przedstawicieli technicznego przemysłu gazowego zapotrzebowanie na ciekły azot do zastosowań kriogenicznych wzrosło przez ostatnie dziesięć lat 30-krotnie. Jednak świadomość odpowiedniej ochrony podczas pracy w tych warunkach niewiele się zmieniła. W dalszym ciągu często używane są rękawice ze skóry, które przy ekstremalnie niskich temperaturach okazują się bardzo niebezpieczne. Bezpieczniejszą alternatywą mogą być rękawice z dzianiny sztucznej.

 Nieskuteczne ochrony.

Ciekły azot charakteryzuje się temperaturą -196°C. Przy pracach w fazie gazowej oscyluje ona w granicach od -80°C do -180°C, dlatego obowiązkiem każdego pracownika jest założenie skutecznych ochron osobistych: ubrania ochronnego, rękawic, fartucha oraz osłony twarzy. W praktyce wygląda to całkiem inaczej. Często do wielu prac nadal używane są rękawice i fartuchy ze skóry, które przy bardzo niskich temperaturach stwarzają ryzyko niebezpieczeństwa. Skóra bowiem posiada cechę wiązania wilgoci. W obszarach niskiej temperatury oznacza to zwiększoną możliwość przewodzenia zimna. Już przy normalnej wilgoci, wynoszącej w pomieszczeniach 40-60%, skóra robi się „wilgotna”. Używając takich wilgotnych rękawic do prac w bardzo zimnych temperaturach, np. w czasie styczności z oparami ciekłego azotu, każda cząsteczka wody zamarza, powstają kryształki lodu, wskutek czego materiał ten nie jest już odporny na zimno, a chłód przechodzi bezpośrednio na skórę. Do prac z ciekłym azotem, helem, argonem, tlenem lub innymi gazami kriogenicznymi nadają się znakomicie specjalistyczne rękawice ze sztucznej dzianiny, zaprojektowane do użycia w bardzo niskich temperaturach. Chronią one przed kriogenicznym oparem, jak również przed odpryskami. Ważne jest, aby uświadomić sobie, że rękawice z dzianiny nie nadają się jednak do zanurzania w kriogenicznych cieczach – do tego rodzaju prac nie ma w obecnej chwili na rynku żadnych rękawic ochronnych.

 Zastosowanie ciekłego azotu

Ponieważ w otoczeniu temperatury od -80°C do -180°C materiał nieznacznie się kurczy, w takiej sytuacji istotną rolę odgrywa odpowiednie dopasowanie rękawic tak, aby istniała możliwość ich szybkiego ściągnięcia w razie przypadkowego kontaktu z ciekłym azotem. Coraz częściej specjalistyczne rękawice ze sztucznej dzianiny używane są jako rękawice robocze do:

  • prac przemysłowych
  • techniki złącza skurczowego
  • obróbki metali oraz tworzyw sztucznych w niskich temperaturach
  • schładzania betonu (w dziedzinie budownictwa drogowego)
  • zamrażania ziemi (w budownictwie podziemnym)
  • prac remontowo-konserwacyjnych przy systemach kriogenicznych
  • przelewania gazów kriogenicznych (w dziedzinie techniki gazowej)
  • akcji straży pożarnych przy awariach zbiorników oraz systemów kriogenicznych.

Ciekły azot jest idealnym dostawcą zimnej energii do kriomielenia i gradowania gumy oraz tworzyw sztucznych. Jedną z możliwości jest też użycie go do konserwacji rurociągów i armatur na lodowiskach. Ponadto jest używany przez laboratoria do chłodzenia oraz do długotrwałego przechowywania próbek biologicznych i medycznych, np. w zakresie patologii. W dziedzinie przemysłu spożywczego ciekły azot jest używany do szybkiego zamrażania żywności przy zachowaniu jej jakości. Popularne komory kriogeniczne chłodzone ciekłym azotem używa się w terapii przy użyciu zimna. Leczenie w taki sposób działa przeciwbólowo, przynosi poprawę nastroju oraz natychmiastowe ustąpienie zmęczenia i chęć do ruchu. W nowoczesnych aparaturach do rezonansu magnetycznego korzysta się z bardzo zimnego ciekłego helu jako medium chłodzącego. W dziedzinie biologicznej, genetycznej oraz przy badaniach komórek macierzystych także są używane bardzo zimne media, np. w weterynarii używa się ciekłego azotu przede wszystkim do przechowywania nasion bydła, kur i świń, wykorzystywanych następnie do sztucznego zapłodnienia.

Na podstawie materiałów firmy LABOplus - Niemcy

RĘKAWICE CHRONIĄCE PRZED CZYNNIKAMI CHEMICZNYMI I MIKROORGANIZMAMI

EN 374-1

 

 

Rękawice chroniące przed substancjami chemicznymi i mikroorganizmami. Wyznaczanie odporności na przenikanie substancji chemicznych. Norma EN374-3 dotyczy określenia odporności materiałów wchodzących w skład rękawic na przenikanie produktów chemicznych potencjalnie niebezpiecznych, nie w postaci gazowej, w przypadku ciągłego kontaktu z nimi. Należy podkreślić, że badanie nie odzwierciedla warunków w jakich rękawica jest używana, i że wyniki badań, które mają względną wartość, mogą być użyte tylko do porównywania materiałów na podstawie zakresu ich czasów przebicia. W nowszej wersji normy rękawica uważana jest za odporną na działanie środków chemicznych jeśli uzyska wskaźnik 2 lub większy dla trzech przetestowanych środków z poniższej listy:

Litera kodu

Substancja chemiczna

A

Metanol

B

Aceton

C

Octan nitrylu

D

Dichlorometan

E

Disiarczek węgla

F

Toluen

G

Dietyloamina

H

Tetrahydrofuran

I

Octan etylu

J

n-heptan

K

40% wodorotlenek sodu

L

96% kwas siarkowy

       
 

 

Czas przebicia wyznaczony w badaniach laboratoryjnych 
[min]

Poziom skuteczności dotyczący odporności na przenikanie

> 10

1

> 30

2

> 60

3

> 120

4

> 240

5

> 480

6

 

 

 

Norma EN 374-1 "NISKA ODPORNOŚĆ CHEMICZNA" określa wymagania dotyczące rękawic chroniących użytkownika przed chemikaliami i/lub mikroorganizmami. Definiuje terminologię dotyczącą: materiału na rękawice chroniące przed mikroorganizmami, degradacji, przesiąkania, przenikania środków chemicznych stosowanych do badań, czasu przebicia. Wymagania dotyczące rękawic chroniących przed zagrożeniami mechanicznymi nie są tutaj opisywane.

 

NORMA EN 374-2 Rękawice chroniące przed substancjami chemicznymi i mikroorganizmami. Wyznaczanie odporności na przesiąkanie. Norma wyszczególnia metodę badań celem określenia odporności na przesiąkanie dla rękawic chroniących przed produktami chemicznymi i/lub przed mikroorganizmami. Kiedy rękawice są odporne na przesiąkanie po badaniach według tej części normy EN374, oznacza to, że stanowią one skuteczną barierę przed zagrożeniami mikrobiologicznymi.

 

 

 

RĘKAWICE OCHRONNE, ELEKTROIZOLACYJNE EN 60903

 

 

Prace pod napięciem. Rękawice z materiału izolacyjnego. Norma definiuje wymagania dotyczące rękawic z materiału izolacyjnego oraz rękawic pięciopalcowych i trójpalcowych, które są stosowane zwykle w połączeniu z ochronnymi rękawicami skórzanymi, nakładanymi na rękawice izolacyjne w celu ich mechanicznego wzmocnienia. Zdefiniowane są wymagania dotyczące rękawic izolacyjnych bez mechanicznego wzmocnienia. Norma określa klasy i kategorie rękawic, podaje wymagania fizyczne, określa zakres i metody badań elektrycznych, mechanicznych i cieplnych.

Do ochrony rąk przed porażeniem prądem elektrycznym stosuje się rękawice elektroizolacyjne, które mogą być stosowane jako sprzęt ochronny przy pracy z prądem o napięciu do 1 kV. Przy wyższych napięciach, mogą być stosowane tylko jako pomocniczy sprzęt ochronny. Rękawice z materiału izolacyjnego, stosowane do prac pod napięciem zostały podzielone na sześć klas, różniących się między sobą właściwościami elektrycznymi. Każdej z sześciu klas odpowiada inna wartość napięcia probierczego tj. napięcia prądu, które rękawica musi wytrzymać podczas badania w warunkach określonych w normie:

 

 

Klasa rękawic

Napięcie probiercze 
(wartość skuteczna) [kV]
Badanie napięciem przemiennym

Napięcie probiercze 
(wartość średnia) [kV]
Badanie napięciem stałym

00

2,5

4

0

5

10

1

10

20

2

20

30

3

30

40

4

40

60

 

 

Dodatkowo, wyróżnia się pięć kategorii rękawic do prac pod napięciem, w zależności od ich właściwości specjalnych:

kategoria A - rękawice odporne na działanie kwasu

kategoria H - rękawice odporne na działanie oleju

kategoria Z - rękawice odporne na działanie ozonu

kategoria R - rękawice odporne na działanie kwasu, oleju, ozonu

kategoria C - rękawice odporne na działanie skrajnie niskiej temperatury

Oznakowanie rękawic powinno zawierać:

symbol podwójnego trójkąta oznaczający przeznaczenie rękawic do prac pod napięciem

numer normy europejskiej wraz z rokiem publikacji (EN 60903:2003)

nazwa, znak handlowy lub identyfikacja producenta

klasa rękawic

kategoria rękawic (jeśli dotyczy)

wielkość

numer serii lub partii

miesiąc i rok produkcji Rękawice klasy 1, 2, 3 i 4 powinny być poddawane okresowym, laboratoryjnym badaniom elektrycznym co 6 miesięcy. Okres zalecanych badań okresowych wynosi od 30 do 90 dni.

 

KONTAKT Z ŻYWNOŚCIĄ

 

 

 

Produkty spełniające warunki konieczne do kontaktu z żywnością mogą być stosowane w przemyśle spożywczym, cukierniczym i innym, gdzie występuje bezpośredni kontakt z żywnością. Dla artykułów dopuszczonych do kontaktu z żywnością mają zastosowanie przepisy  europejskie (Dyrektywa Ramowa 89/109/CEE oraz 90/128/ CEE)  przyjęte przez wszystkie ustawodawstwa krajowe. Dokonywane są badania całościowego przenikania składników rękawicy na substancjach spożywczych, takich jak oliwa z oliwek, alkohol 95%, aktywne substancje wodne w celu  sprawdzenia, czy przenikanie substancji nie przekracza dopuszczalnych limitów: tworzywo (PCV) nie powinno oddawać do żywności składników w ilościach większych niż 10mg/dm2 powierzchni  tworzywa lub artykułu      - jest to tzw. ogólny limit przenikania w wypadku określonych dodatków sprecyzowane są specyficzne wymagania     - tzw. Specyficzny limit    przenikania. Przykładowe  odpowiedniki między    aktywną substancją spożywczą (na której dokonuje się badania) a żywnością:

H2O destylowana

jaja, miód, mleko, soki

Kwas octowy

Niektóre przetworzone owoce

Etanol

Produkty alkoholizowane (piwo, cydr)

Oliwa z oliwek

Żywność tłusta

       
 

 

RĘKAWICE ANTYWIBRACYJNE EN10819

 

 

Drgania i wstrząsy mechaniczne. Drgania oddziałujące na organizm człowieka przez kończyny górne -

Metoda pomiaru i oceny współczynnika przenoszenia drgań przez rękawice na dłoń operatora. Norma definiuje metody pomiaru laboratoryjnego oraz sposób analizy danych i sporządzania protokołów badań współczynnika przenoszenia drgań dla rękawic w warunkach przenoszenia drgań z rękojeści testowej na dłoń w zakresie częstotliwości 31,5-250Hz. Norma określa wymogi wykonywania testów w obszarze dłonicy. Nie ma wymogów co do przeprowadzania testów w obszarze palców. Niezależnie od tego wymagane jest, aby materiał antywibracyjny pokrywał również obszar palców. Objawy i zapobieganie Narażenie na drgania mechaniczne przenoszone do organizmu przez kończyny górne powoduje głównie zmiany chorobowe w układach:

• krążenia krwi (naczyniowym), np. napadowe zaburzenia krążenia krwi w palcach rąk, blednięcie opuszków jednego lub więcej palców tzw. „choroba białych palców”,

• nerwowym, np. zaburzenia  czucia dotyku, czucia wibracji, temperatury, dolegliwości w postaci drętwienia czy mrowienia palców i dłoni, a także całych kończyn górnych,

• kostno-stawowym, np. zniekształcenia szpar stawowych, zwapnienia torebek stawowych, zmiany okostnej, zmiany w utkaniu kostnym. Zespół tych zmian, zwany „zespołem wibracyjnym”jest uznawany w wielu krajach, w tym również w Polsce, za chorobę zawodową. W ostatnich latach co roku u ok. 200 osób w Polsce stwierdza się występowanie zespołu wibracyjnego! Dla zabezpieczenia się przed negatywnymi skutkami wibracji czy też ich ograniczenia zaleca się stosowanie rękawic antywibracyjnych. Należy podkreślić, że stosowanie rękawic antywibracyjnych może nie tylko ograniczyć drgania transmitowane z narzędzi do rąk operatora, ale też zabezpiecza ręce przed niską temperaturą i wilgocią, które to czynniki potęgują skutki oddziaływania drgań, przyspieszając pojawienie się i rozwój choroby wibracyjnej. Rękawice antywibracyjne znajdują się w wykazie środków ochrony indywidualnej podlegających obowiązkowej certyfikacji. Tylko rękawice z certyfikatem powinny być rozpowszechniane wśród użytkowników.

Źródło: www.CIOP.pl

 

 

 

RĘKAWICE ANTYELEKTROSTATYCZNE EN1149-1

 

 

Odzież ochronna. Właściwości elektrostatyczne. Metoda badania rezystywności powierzchniowej. Norma ta ustala minimalne wymagania elektrostatyczne i metody prób dla rękawic ochronnych i odzieży rozpraszającej elektryczność statyczną celem uniknięcia powstawania iskier mogących wywoływać pożary. Wymagania te nie są wystarczające w otoczeniu łatwopalnym, wzbogaconym w tlen, a metoda badań nie daje się zastosować dla tkanin zawierających włókna z przewodzącym rdzeniem. Niniejsza norma nie znajduje zastosowania przy napięciach występujących w sieci.

 

 

RĘKAWICE MEDYCZNE EN 455 1 2 3 4

 

 

EN455-1

Rękawice medyczne do jednorazowego użytku. Wymagania i badanie na nieobecność dziur. Określono wymagania i podano metodę badania rękawic medycznych do jednorazowego użytku na nieobecność dziur. Norma posługuje się pojęciem AQL (Acceptable Quality Level – Akceptowalny Poziom Jakości). Pojęcie odnosi się do szczelności produktu (choć może odnosić się do innych cech   wytrzymałości, limitu średnich dopuszczalnych uchybień w procesie produkcyjnym). Znalezione defekty klasyfikowane są według 3 poziomów: nieistotny, średnio istotny, krytyczny. Wartość AQL definiowana jest jako procent produktów wadliwych na 100 produktów. Ze względu na brak możliwości przetestowania w procesie produkcyjnym każdej pary rękawic, test przeprowadzany jest na określonej próbce, wybranej losowo z partii towaru. Próbki powinny być dobierane zgodnie z wytycznymi normy ISO 2859-1.

EN455-2

Rękawice medyczne jednorazowego użytku. Wymagania i badania dotyczące właściwości fizycznych. Norma określa wymagania oraz podaje metody badawcze właściwości fizycznych rękawic medycznych jednorazowego użytku (rękawic chirurgicznych, rękawic diagnostycznych/zabiegowych i innych) w celu zagwarantowania, iż zapewniają one i utrzymują w czasie użytkowania odpowiedni poziom  ochrony przed wzajemnym zakażeniem i zanieczyszczeniem zarówno pacjenta, jak i użytkownika.

EN455-3

Rękawice  medyczne jednorazowego użytku. Wymagania i badania w ocenie biologicznej. Norma  określa wymagania dotyczące oceny bezpieczeństwa biologicznego rękawic medycznych do jednorazowego użytku. W treści normy zostały zdefiniowane wymagania dotyczące oznakowania i pakowania rękawic oraz ujawniania informacji o zastosowanych metodach badania. Norma określa przegląd immunologicznych metod badań w celu oznaczania wymywalnych białek i alergenów.

EN455-4

Rękawice medyczne do jednorazowego użytku. Wymagania i badania dotyczące wyznaczania okresu trwałości. Norma określa wymagania dotyczące wyznaczania okresu trwałości dla rękawic medycznych do jednorazowego użytku.             

 

Rękawice robocze to jedne z najczęściej i najchętniej wykorzystywanych produktów ochrony osobistej chroniących ręce pracownika – części ciała najbardziej narażone na uszkodzenia i urazy podczas większości rodzajów aktywności zawodowej. Zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG w sprawie wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakresie stosowanych środków ochrony osobistej w miejscu pracy, wprowadzony został podział produktów na trzy kategorie bezpieczeństwa w zależności od poziomu ryzyka, na jakie może być narażony pracownik wykonując dany rodzaj pracy. W zakresie ochrony rąk podział ten wygląda następująco:

 

Kategoria I

Rękawice zapewniające podstawowy poziom ochrony. Do stosowania w warunkach niskiego ryzyka. Rękawice należące do tej kategorii chronią przed powierzchniowym uszkodzeniem naskórka, stanowią barierę cieplną dla temperatury do 50ooC oraz chronią przed działaniem środków chemicznych o łagodnym działaniu (np. środków czyszczących). Do grupy tej należy większość rękawic ochronnych, rękawice do prac gospodarczych domowych. Ich użytkowanie poprawia komfort pracy, a możliwość stosowania rękawic należących do tej grupy nie jest uzależniona od wyników badań jednostek badawczych (certyfikacyjnych). Rękawice należące do kategorii I muszą spełniać wymagania normy EN420  Rękawice ochronne - Wymagania ogólne i metody badań”.

 

Kategoria II

Rękawice zapewniające poziom ochrony przy pracach o średnim ryzyku uszkodzenia. Rękawice należące do tej kategorii używane są w sytuacjach, gdzie ryzyko nie jest klasyfikowane jako niskie, ani bardzo wysokie. Produkty należące do kategorii II najczęściej zapewniają ochronę przed chemikaliami oraz uszkodzeniami mechanicznymi - rodzajami ryzyka bardzo szeroko rozpowszechnionego w większości prac przemysłowych. Do grupy tej zaliczane są również rękawice chroniące przed zimnem i ciepłem. Najczęściej spotykana norma określająca przyporządkowanie rękawicy do kategorii II, to norma EN388.

 

Kategoria III

Do tej kategorii zalicza się rękawice stosowane w sytuacjach występowania ryzyka poważnego uszkodzenia. Rękawice należące do tej kategorii sprzętu ochrony osobistej używane są wówczas, gdy istnieje ryzyko wystąpienia poważnego i/lub trwałego uszkodzenia dłoni i ręki, np. w pracach przy wysokim napięciu, z substancjami chemicznymi wysoce agresywnymi, itp.

 

Klasy ochrony dla produktów medycznych

W wypadku produktów medycznych, zgodnie z dyrektywą 93/42/EWG obowiązuje następujący podział klas ochrony:

 

Klasa I

Do tej klasy zaliczane są produkty o najniższym poziomie ochrony. Zaliczenie do klasy odbywa się na podstawie deklaracji zgodności dostarczonej przez producenta. W klasie tej wyróżnia się produkty wprowadzone do obrotu jako sterylne oraz z funkcją pomiarową.

 

Klasa IIa

Produkty chroniące przed średnimi zagrożeniami, gdzie nadzór i interwencja jednostki notyfikowanej, wydającej certyfikat zgodności CE jest obligatoryjna na etapie wytwarzania.

 

Klasa IIb

Produkty o wysokim potencjale zagrożenia - kontrola i nadzór jednostki notyfikowanej jest konieczny zarówno na etapie projektowania, jak i wytwarzania.

 

Klasa III

Ta klasa produktów zarezerwowana jest dla najbardziej niebezpiecznych wyrobów, które wymagają zezwolenia

 na wprowadzenie do obrotu.

 

Budowa, własności oraz rodzaje skór używanych w produkcji rękawic

Rękawice skórzane oraz łączone zalecane są do prac przeładunkowych, transportowych oraz porządkowych. Dodatkowo, rękawice, które posiadają amortyzator uderzeń w części grzbietowej można stosować w budownictwie, murarstwie, kamieniarstwie itp. Konstrukcyjnie rękawice skórzane i skórzano-tkaninowe są podobne. W większości przypadków rękawice występują w wersji pięciopalcowej. W wypadku rękawic łączonych część chwytna wykonana jest ze skóry świńskiej, bydlęcej lub koziej (lico lub dwoina). Część grzbietowa i mankiet wykonany jest z tkaniny bawełnianej - drelichu lub bawełnianopodobnej. Wzmocnienie skórą występuje na końcach palców oraz w części grzbietowej w celu zabezpieczenia kości śródręcza. W celu zabezpieczenia szwów przed przetarciem w konstrukcji rękawic stosuje się wąski pasek skóry - tzw. bizę. W wypadku niektórych rękawic stosuje się amortyzator w postaci wkładu z włókniny lub pianki poliuretanowej pod wzmocnieniem części grzbietowej. W celu zapewnienia lepszego dopasowania rękawicy powyżej nadgarstka może występować ściągacz z gumowej taśmy. Ze względu na sposób szycia można wyróżnić rękawice całodłonicowe - część chwytna wykonana z jednego kawałka skóry oraz rękawice z przeszyciem. Rękawice w większości przypadków posiadają doszywany mankiet wykonany ze skóry lub z tej samej tkaniny, co część grzbietowa rękawicy. Mankiet może być usztywniany oraz obszywany w celu zapewnienia większej ochrony. Aby zapewnić izolację termiczną rękawice mogą posiadać wewnętrzną podszewkę, wkłady ocieplające, a w wypadku konieczności zabezpieczenia przed przecięciem mogą występować wkłady wykonane z Kevlaru® (nazwa zastrzeżona firmy DuPont).

 

Materiały używane w produkcji rękawic skórzanych i skórzano-tkaninowych

 Dwoina

Jest wewnętrzną warstwą skóry. Odznacza się porowatą powierzchnią i dlatego łatwiej od lica pochłania wilgoć oraz dobrą chwytnością. Grubość zależy od wcześniej oddzielonego lica oraz od tego, czy dwoina była dzielona na 2 warstwy.

 

Lico

Jest zewnętrzną warstwą skóry. Miękkie, trwałe, odporne na wilgoć i ścieranie. W przypadku produkcji rękawic często wykorzystuje się odpady skór licowych z przemysłu meblarskiego. Taka skóra jest bardzo odporna na ścieranie i najczęściej charakteryzuje się najwyższą jakością. Stosuje się także skórę szlifowaną, tzw. nubuk.

 

Nubuk

Jest wyprawioną miękką skórą wykończoną od strony lica po jego uprzednim oszlifowaniu polerującym. Garbowana jest metodą chromową (w odróżnieniu od zamszu, który garbowany jest metodą tłuszczową). Surowcem na nubuk mogą być tylko skóry o niewielkim uszkodzeniu lica, z tego też względu materiał ten należy do materiałów kosztownych. Nubuk charakteryzuje się wysoką wytrzymałością, twardością i grubością.

 

Zamsz

Wyprawiona skóra zwierzęca bez części licowej. Cechuje ją miękkość, chłonność i spora wytrzymałość na rozciąganie.

 

Budowa, własności rękawic z gumy oraz tworzyw sztucznych. Tworzywa używane w produkcji rękawic.

 

Rękawice mają zastosowanie w wypadku konieczności zapewnienia ochrony przed wodą lub też środkami chemicznymi. Ze względu na specyficzne własności materiału, mogą zapewniać ochronę przed środkami chemicznymi, mikroorganizmami, jak również oferują ochronę mechaniczną przeciw ścieraniu, rozdarciu czy też przekłuciu. Od wewnątrz rękawice gumowe mogą być flokowane lub też pokryte pudrem w celu zapewnienia łatwiejszego zakładania i ściągania rękawicy.

 

PCW (polichlorek winylu)

Stosowany w produkcji cienkich rękawic zapewniających ochronę przed wodą oraz łagodnymi środkami czyszczącymi. Mocniejsze rękawice pokryte winylem lub w nim zanurzone odznaczają się dobrą chwytnością i odpornością na ścieranie.

 

Podstawowe zalety:

Dobra odporność na kwasy i zasady.

Środki ostrożności:

Słaba wytrzymałość mechaniczna. Unikać kontaktu z rozpuszczalnikami zawierającymi ketony

 oraz rozpuszczalnikami aromatycznymi.

Lateks (Guma naturalna)

Przewyższa inne materiały odpornością na rozciąganie, wygodny w użyciu. Ze względu na zawarte proteiny w naturalnym lateksie może, w niektórych wypadkach, wywołać reakcje uczuleniowe.

Podstawowe zalety:

• Bardzo duża elastyczność,

• Odporność na rozdarcie,

• Wysoka odporność na wiele kwasów i ketonów.

Środki ostrożności:

Unikać kontaktu z olejami, tłuszczami i pochodnymi węglowodorów.

Ścieranie : 0% 100%

Nitryl

Syntetyczny ekwiwalent gumy naturalnej. Lepsza wytrzymałość na ścieranie i przecięcie niż np. winyl. Zachowuje swoją formę i może być prany.

Ulega biodegradacji. Mocniejsze rękawice pokryte nitrylem, czy zanurzane w nim, odznaczają się dobrą chwytnością i bardzo dobrą wytrzymałością na ścieranie i przecięcie. Odporne na działanie rozpuszczalników organicznych, kwasów, węglowodorów, olejów i tłuszczów. Rękawice nitrylowe są bezpieczne dla środowiska.

Podstawowe  zalety:

• Bardzo wysoka wytrzymałość na ścieranie i przebicie,

• Bardzo wysoka wytrzymałość na pochodne węglowodorów.

Środki ostrożności:

Unikać kontaktu z rozpuszczalnikami zawierającymi ketony, kwasy utleniające i organiczne produkty azotowe.

Neopren

Rękawice neoprenowe są odporne na działanie ketonów, kwasów, węglowodorów, olejów i tłuszczów oraz rozpuszczalników organicznych. Charakteryzuje się niższą odpornością na ścieranie niż PCV czy nitryl. Nazwa „neopren”, używana w Polsce jako potoczna, jest nazwą handlową firmy DuPont®.

Podstawowe  zalety:

• Wieloraka wytrzymałość chemiczna: kwasy, rozpuszczalniki alifatyczne,

• Dobra odporność na światło słoneczne i ozon.

 

PVA (Alkohol poliwinylowy)

Rękawice z PVA odznaczają się bardzo dobrą chwytnością nawet mokrych powierzchni. Odporny na ketony, oleje, węglowodory i rozpuszczalniki organiczne. Uwaga: jedno z najdroższych pokryć!

 

UHMWPE

Z ang. ultra high molecular weight polyethylene, czyli: polietylenu o ultra wysokiej masie cząsteczkowej.

 

Budowa oraz własności rękawic dzianinowych i tkaninowych

Rękawice dzianinowe - w zależności od materiału i wykonania - mogą być przeznaczone do różnego rodzaju prac:

• Rękawice wykonane z poliamidu i/lub poliestru stosuje się w przemyśle motoryzacyjnym oraz przy lekkich pracach montażowych i porządkowych,

• Rękawice bawełniane stosowane są w pracach monterskich i sortowniczych

OCHRONA SŁUCHU

 

Aby wybrać odpowiedni środek ochronny - zatyczki lub nauszniki - należy przeprowadzić badanie natężenia hałasu w miejscu pracy. Indywidualny dobór polega na dopasowaniu poziomu tłumienia do zmierzonego poziomu hałasu na stanowisku pracy.
Uszczelki (wkłady) do nauszników powinny być wymieniane przynajmniej raz w roku, gdyż materiał, z którego są wykonane, starzeje się i stopniowo twardnieje, co jest spowodowane głównie działaniem wydzielin skórnych. Stwardniałe wkłady zwiększają ryzyko "przedostawania się" dźwięków poprzez brak szczelności przy głowie, a co za tym idzie - drastycznego obniżenia zdolności tłumiących.
Podczas jednoczesnego stosowania okularów i nauszników ważne jest, aby uszczelki były miękkie i elastyczne oraz, by oprawki do okularów były cienkie i ściśle przylegające do głowy.

WARTOŚĆ GRANICZNA

Ochrona przed szkodliwym hałasem polega na usunięciu jego szkodliwej dawki. Podobnie jak w innych zagrożeniach, dla hałasu istnieje wartość graniczna, po przekroczeniu której hałas zaczyna być szkodliwy. Granica ta została ustalona na 85 dB. Jest to dopuszczalna dawka hałasu dla normalnego, 8-godzinnego dnia pracy. W przypadku codziennego przebywania w środowiskach, w których natężenie dźwięku przekracza ww. wartość, ochrona słuchu staje się koniecznością.
Kolejnym stawianym wymaganiem jest to, by maksymalna suma natężeń dźwięku nie przekraczała 115 dB (z wyjątkiem dźwięków tzw. impulsowych). Poza tym obowiązuje reguła, że dźwięk krótkotrwały, czyli impulsowy, nie może przekroczyć 140 dB.
Podstawowa zasada polega na tym, że osoba przebywająca w środowisku, w którym hałas przekracza którąś z powyższych wartości granicznych, jest narażona na szkodliwą dawkę hałasu i wówczas musi stosować środki ochrony słuchu.
Warto też zauważyć, że - w odróżnieniu od większości powszechnie używanych skal - natężenie dźwięku mierzy się nie w skali dziesiętnej, lecz w skali logarytmicznej. Oznacza to podwojenie natężenia dźwięku przy wzroście o każde 3 dB.
Należy w związku z tym pamiętać, że dopuszczalne przez 8 godzin dziennie 85 dB przy wzroście do np. 88 dB - dopuszcza już tylko 4 godziny dziennie, a przy hałasie o natężeniu 100 dB wolno nam przebywać tylko 10 minut bez ryzyka uszkodzenia słuchu.

Wybrane przykłady hałasu przekraczającego 85 dB
lotniska, silniki odrzutowe, miejsce pracy silników 
kopalnie 
wiertła pneumatyczne 
maszyny stosowane w leśnictwie 
ładowarki 
przemysł betonowy 
przemysł odzieżowy i włókienniczy 
kuźnie 
roboty drogowe 
maszynownie okrętowe 
młoty pneumatyczne 
traktory 
prasy (np. do blach) 
ogólny hałas hal fabrycznych i warsztatów 
narzędzia ręczne elektryczne

ODPOWIEDNIE STOSOWANIE OCHRONNIKÓW SŁUCHU

Głównym warunkiem spełnienia właściwej funkcji przez środek ochrony słuchu jest stosowanie go przez cały czas przebywania w hałasie. Dlatego też, oprócz właściwej ochrony, powinien być wygodny w użyciu.
Niewłaściwe użytkowanie ochron słuchów może być tragicznym w konsekwencjach błędem, mogącym doprowadzić do stałego kalectwa. Powszechny pogląd, że noszenie ochron słuchu przez 50% czasu pracy da taki sam spadek dawki hałasu, jest iluzoryczny.

Jeżeli przy natężeniu hałasu równym 100 dB przez cały czas nosimy nauszniki o tłumieniu 23 dB - obniżymy hałas do 77 dB, a więc do poziomu bezpiecznego dla naszego zdrowia. Jeśli jednak będziemy zdejmować nauszniki "tylko" na 3 minuty w ciągu każdej godziny, to przez 8 godzin pracy ograniczymy natężenie hałasu do 87,4 dB. Taki wynik oznacza w konsekwencji otrzymanie dawki hałasu niemal dwukrotnie przewyższającej dopuszczalne normy.

RODZAJE ŚRODKÓW OCHRONY SŁUCHU

Do środków ochrony słuchu zalicza się różnorodne nauszniki oraz zatyczki przeciwhałasowe.

1. Zatyczki do uszu
Zatyczki (wkładki przeciwhałasowe) wkładane są do zewnętrznego kanału słuchowego. Występują dwa warianty: zwykłe, pojedyncze zatyczki (najczęściej jednorazowego użytku) oraz zatyczki połączone łukiem lub sznurkiem (zwykle wielokrotnego użytku). Niektóre zatyczki Występują w różnych rozmiarach w celu lepszego dopasowania do ucha, a tym samym optymalnego uszczelnienia i zwiększenia komfortu użytkowania.
Zatyczki wykonane są z miękkich, szczelnych materiałów, jak np. silikon, wata mineralna, guma i inne tworzywa sztuczne. Dopasowywane są bezpośrednio przez użytkownika (ściskane) i w przewodzie słuchowym ulegają rozszerzeniu, szczelnie wypełniając kanał uszny.

2. Nauszniki tradycyjne
Występują w wielu wariantach: ze sprężyną dociskową zakładaną na głowę bądź na kark, do zamontowania na hełmie ochronnym. Nauszniki poprzez zróżnicowaną wielkość są dopasowane do różnych poziomów hałasu. Czasze nauszników, szczelnie obejmujące uszy, wykładane są miękkimi poduszeczkami. Wykonane są z tworzyw sztucznych (ABS, polipropylen, poliamid itd.).Tłumiąca wyściółka to najczęściej pianka z PCW lub poliuretanu.

3. Aktywne nauszniki
Wzmacniają dźwięki o niskim natężeniu. Wzmacnianie zmniejsza się stopniowo w miarę zbliżania się do poziomu 80 dB. Tuż przed poziomem 80 dB przechodzi w coraz silniejsze tłumienie sygnałów dźwiękowych, by przy 82 dB ekwiwalentny poziom dźwięku nie został przekroczony. Niektóre modele mają możliwość podłączenia do nich krótkofalówki i telefonu komórkowego.

4. Nauszniki z wmontowaną krótkofalówką
Umożliwiają prowadzenie rozmowy między dwoma lub więcej użytkownikami.

5. Nauszniki z wmontowanym odbiornikiem radiowym w zakresie FM
Zmniejszają u użytkowników poczucie odcięcia od świata. Istnieje możliwość jednoczesnego słuchania programu radiowego przy ograniczeniu szkodliwego hałasu.

 

EN352-1

Ochrona przed hałasem : pałąk

Prezentacja :
Niniejszy fragment normy odnosi się do ochronników słuchu i określa wymogi w zakresie budowy, projektowania i charakterystyki technicznej, metody badań, przepisów dotyczących znakowania, jak również informacji przeznaczonych dla użytkowników.

Norma ta nakazuje udostępnienie informacji odnoszących się do charakterystyki wytłumienia akustycznego ochronników słuchu mierzonego zgodnie z normą EN24869-1, oraz określa minimalny poziom wytłumienia niezbędnego do ustalenia zgodności tych informacji z niniejszą specyfikacją.

Ta część normy nie odnosi się ani do ochronników przeznaczonych do mocowania w hełmach lub będących elementem hełmu, ani do charakterystyk technicznych urządzeń elektronicznych, które mogą być wbudowane wewnątrz ochronników słuchu, ani też do ochronników podatnych na amplitudy.

Norma ta nie odnosi się do parametrów technicznych ochronników chroniących przed hałasem w stosunku do hałasu impulsyjnego.

 

EN352-2
Ochrona przed hałasem : wkładki przeciwhałasowe do uszu.

Prezentacja :
Niniejszy fragment normy odnosi się do wkładek przeciwhałasowych oraz określa wymagania w zakresie budowy, projektowania, właściwości, metod badań, przepisów odnoszących się do znakowania, jak również informacji przeznaczonych dla użytkownika.


Fragment ten nakazuje udostępnienie informacji odnośnie charakterystyki wytłumienia akustycznego wkładek przeciwhałasowych, mierzonych zgodnie z normą EN24869-1, i określa minimalny poziom wytłumienia niezbędny do ustalenia ich zgodności z niniejszą specyfikacją.


Ta część normy odnosi się do pojedynczych wkładek przeciwhałasowych formowanych wtryskowo i wkładek połączonych taśmą. Jednakże norma ta nie odnosi się do urządzeń elektronicznych, które mogłyby być wbudowane wewnątrz wkładek przeciwhałasowych, jak również nie odnosi się do wkładek czułych na amplitudy.


Norma ta nie odnosi się do właściwości osłon chroniących przed hałasem w odniesieniu do hałasu impulsowego.

 

EN352-3

Ochrona przed hałasem : pałąki montowane na nausznikach ochronnych dla przemysłu

Prezentacja :
Niniejszy fragment normy określa wymagania w zakresie budowy, projektowania, właściwości, metod badań, przepisów dotyczących znakowania ochronników słuchu, jak również określa informacje przeznaczone dla użytkownika, kiedy ochronniki te są montowane na hełmach ochronnych przeznaczonych do użytkowania w przemyśle.

Fragment ten nakazuje udostępnienie informacji odnośnie charakterystyki wytłumienia akustycznego ochronników słuchu, mierzonych zgodnie z normą EN24869-1 : 1992, i określa minimalny poziom wytłumienia niezbędny do ustalenia ich zgodności z niniejszą specyfikacją.

 

ODZIEŻ ROBOCZA I OCHRONNA

 

Odzież ochronna należy do kategorii powszechnie używanych produktów ochrony osobistej chroniących ciało pracownika przed podstawowymi zagrożeniami występującymi w miejscu pracy. Zgodnie z dyrektywą 89/686/EWG w sprawie wymagań bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w zakresie stosowanych środków ochrony osobistej w miejscu pracy wprowadzony został podział produktów na trzy kategorie bezpieczeństwa w  zależności od poziomu ryzyka na jakie może być narażony pracownik wykonując dany rodzaj pracy. W zakresie ochrony ciała podział ten wygląda następująco:

KATEGORIA I

Odzież ochronna chroniąca przed minimalnymi zagrożeniami. Odzież ochronna należąca do tej kategorii, to odzież o podstawowej konstrukcji, a ocena poziomu skuteczności zależy od oceny samego użytkownika. W  wypadku wzrostu określonego typu zagrożenia, Skutki mogą  być  łatwo zidentyfikowane przez pracownika we właściwym czasie. Do kategorii I zalicza się odzież wcześniej zwaną roboczą, jak również ubrania wykonane z  tkanin  ochronnych (trudnopalnych, kwasoochronnych, pyłochłonnych), które nie podlegają procedurze oceny zgodności przez jednostki notyfikowane. Kategoria I obejmuje w szczególności odzież chroniącą przed:

• zabrudzeniami nieszkodliwymi dla zdrowia (środki czystości o  słabym działaniu itp.), których skutki są łatwo odwracalne,

• powierzchniowymi uszkodzeniami mechanicznymi,

• zagrożeniami związanymi z czynnikiem gorącym, przy założeniu niewielkiego stopnia zagrożenia,

• czynnikami atmosferycznymi (niska temperatura, deszcz).

KATEGORIA II

Odzież ochronna nie będąca środkiem ochrony przed minimalnym zagrożeniem (kat. I) ani przed zagrożeniem życia lub zdrowia (kat. III). Kategoria II ochrony obejmuje swoim zakresem odzież chroniącą przed konkretnym czynnikiem, który nie zagraża życiu lub zdrowiu oraz nie powoduje trwałego uszczerbku na zdrowiu pracownika. Przykłady odzieży, zaliczanej do kategorii II:

• Odzież chroniąca przed przecięciem,

• Odzież redukująca zagrożenia występujące podczas spawania - dla spawaczy i zawodów pokrewnych,

• Odzież ostrzegawcza (dla służb drogowych).

KATEGORIA III

Odzież ochronna o złożonej konstrukcji do ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia pracownika. Kategoria III obejmuje odzież specjalistyczną, której zadaniem jest ochrona przed czynnikami mogącymi spowodować najgroźniejsze następstwa dla pracownika, a  których bezpośrednich skutków działania nie można  zidentyfikować  w  odpowiednim czasie. Do tej grupy należą m.in.:

• Specjalistyczne kombinezony przeciwchemiczne,

• Odzież chroniąca przed promieniowaniem jonizującym, płomieniem, temperaturą przekraczającą 100°C lub dużymi rozpryskami gorących substancji,

• Odzież chroniąca przed niskimi temperaturami (poniżej 50°C),

• Odzież przeznaczona do pracy pod wysokimi napięciami prądu elektrycznego. Właściwości ochronne determinowane są przede wszystkim cechami materiałów (grubość, impregnowanie,

specjalny splot włókien) oraz sposobem wykonania odzieży (specjalne szwy).

Ze względu na ochraniany element ciała, odzież ochronną dzieli się na:

• Odzież ochraniającą tułów,

• Odzież chroniącą części tułowia,

• Nakrycia głowy.

Odzież ochronna należąca do dowolnej kategorii powinna spełniać wymagania normy EN340 w zakresie znakowania. W wypadku posiadania  specjalnych własności ochronnych, a tym samym zgodności z innymi normami, jest to wyróżnione  za pomocą oznakowania stosownymi piktogramami lub numerami norm.

 

Rodzaje odzieży chroniącej przed chemikaliami

Typ 1

 

- ochrona przed chemikaliami, zapewniona szczelność przed gazami:

Typ 1a

 

- z doprowadzeniem powietrza do oddychania nie związanego z  powietrzem atmosferycznym dostarczanego przez stosowny sprzęt noszony wewnątrz kombinezonu chroniącego przed chemikaliami.

Typ 1b

 

– z  doprowadzeniem powietrza do oddychania nie związanego z  powietrzem atmosferycznym przez stosowny sprzęt noszony na zewnątrz kombinezonu chroniącego przed Chemikaliami.

Typ 2

 

- ochrona przed chemikaliami bez szczelności przed gazami.                                      

Typ 3      

 

- zapewniona ochrona całego ciała wyposażona w szczelne połączenia  zapewniające szczelność na przesiąkanie cieczy pomiędzy różnymi częściami odzieży.  

Typ 4

 

- zapewnia ochronę przed oparami cieczy. Zawiera uszczelnienia pomiędzy różnymi częściami odzieży.

Typ 5

 

- zapewnia ochronę przed cząstkami stałymi przenoszonymi  przez powietrze.

Typ 6

 

-  odzież krótkiego użytkowania chroniąca przed lekkimi rozpyleniami oraz rozpryskami.

 

WYKAZ NORM

 

Odzież ochronna. Wymagania ogólne.

Norma zawiera podstawowe wymagania dla odzieży ochronnej, określonej jako odzież okrywającą lub zastępującą odzież osobistą, zaprojektowaną dla ochrony przed jednym lub kilkoma zagrożeniami.

Znakowanie odzieży określone w normie musi spełniać następujące warunki:

• wykonane bezpośrednio na wyrobie lub wydrukowane  na etykietce przymocowanej do wyrobu,

umieszczone w sposób widoczny i czytelny,

• określa nazwę, markę handlową, typ wyrobu,

• określa w sposób czytelny rozmiar,

• zawiera numery odnoszących się do produktu norm oraz piktogramy, a w razie potrzeby poziomy parametrów technicznych,

• litera  „i” umieszczona na piktogramie wskazuje na konieczność zapoznania się użytkownika z instrukcjami producenta,

• zawiera oznakowanie konserwacji,

• zawiera instrukcję obsługi.

 

EN 510

 

Norma EN 510. Wymagania dla odzieży ochronnej stosowanej przy zagrożeniu wplątania się w ruchome części. Norma ustala podstawowe wymagania dotyczące odzieży używanej w miejscach zagrożonych wplątaniem i wciąganiem w ruchome części maszyn. Przedstawione w  normie wymagania dotyczą konstrukcji odzieży, elementów zapinających i materiałów przeznaczonych na tę odzież. Norma przywołuje metody badania przedstawione w EN340. Zgodnie z postanowieniami normy, odzież powinna ściśle przylegać do ciała, oraz powinna być pozbawiona elementów, mogących ulec  wplątaniu w ruchome części maszyn.

 

EN 342

 

Norma EN 342. Odzież ochronna. Zestawy odzieży i wyroby odzieżowe chroniące przed zimnem. Norma określa właściwości odzieży ochronnej, chroniącej przed wpływem zimna w temperaturach poniżej -5°C. Rozróżnia się dwa rodzaje ochron: artykuły odzieżowe oraz komplety odzieżowe.

 

EN 1458

 

 

Norma EN 1458. Odzież ochronna. Wyroby odzieżowe chroniące przed chłodem. W normie określone zostały wymagania oraz metody szczegółowych badań artykułów odzieżowych, takich jak: bezrękawniki, kurtki, płaszcze, spodnie, chroniących przed skutkami chłodnych klimatów. W założeniu odzież ta ma być użytkowana w  temperaturach umiarkowanego zimna (-5oC i powyżej) celem zapewnienia ochrony przed miejscowym wychłodzeniem skóry i organizmu. Może być użytkowana zarówno we wnętrzach jak i na wolnym powietrzu. Nie ma wymogu wykonywania  odzieży z materiałów nieprzemakalnych lub szczelnych na przesiąkanie wody - stanowi to opcję.

 

EN 471

 

Norma EN 471. Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności do użytku profesjonalnego. Metody badania i wymagania. Norma określa właściwości, które musi posiadać odzież przeznaczona do wzrokowego sygnalizowania obecności użytkownika, aby go wykryć i zobaczyć w warunkach niebezpiecznych, w każdych warunkach oświetleniowych w ciągu dnia i w nocy oraz w świetle reflektorów samochodowych. Definiuje się trzy klasy odzieży sygnalizacyjnej. Odzież musi się składać z powierzchni materiału fluorescencyjnego i materiału odblaskowego ewentualnie może składać się z materiału o własnościach połączonych. Każda z trzech klas musi posiadać powierzchnie minimalne (określane procentowo) wchodzące w skład odzieży: Odzież ostrzegawcza o intensywnej widzialności do użytku profesjonalnego. Metody badania i wymagania. Norma określa właściwości, które musi posiadać odzież przeznaczona do wzrokowego sygnalizowania obecności użytkownika, aby go wykryć i zobaczyć w warunkach niebezpiecznych, w każdych warunkach oświetleniowych w ciągu dnia i w nocy oraz w świetle reflektorów samochodowych. Definiuje się trzy klasy odzieży sygnalizacyjnej. Odzież musi się składać z powierzchni materiału fluorescencyjnego i materiału odblaskowego ewentualnie może składać się z materiału o własnościach połączonych. Każda z trzech klas musi posiadać powierzchnie minimalne (określane procentowo) wchodzące w skład odzieży:

Podstawowy materiał fluorescencyjny :

• Odzież klasy 3 : 80%,

• Odzież klasy 2 : 50%,

• Odzież klasy 1 : 14%.

Materiał odblaskowy:

• Odzież klasy 3 : 20%,

• Odzież klasy 2 : 13%,

• Odzież klasy 1 : 10%.

Materiał o własnościach połączonych:

Odzież klasy 1 : 20%.

Atrybuty zdefiniowane przy znaku:

A  klasa widzialnego materiału odblaskowego (1...3),

B klasa współczynnika odblaskowości (1...2).

UWAGA: Jeżeli zamiast wartości liczbowej wystąpi X, oznacza to iż produkt nie był poddawany testom w danym zakresie.

 

EN 343

 

Norma EN 343. Odzież ochronna. Ochrona przed deszczem. Norma określa właściwości odzieży ochronnej, chroniącej przed wpływem złych warunków pogodowych, przed wiatrem i przed zimnem powyżej -5°C.

A

 Odporność na przenikanie wody (1 do 3). Jest to poziom nieprzemakalności odzieży,

B

 Przepuszczalność pary wodnej (1 do 3). Jest to poziom oddychalności odzieży.

UWAGA: Jeżeli zamiast wartości liczbowej wystąpi X, oznacza to iż produkt nie był poddawany testom w danym zakresie.

 

EN 1073

 

Norma EN 1073. Odzież chroniąca przed skażeniami promieniotwórczymi. Wymagania i metody badań dotyczące niewentylowanej odzieży chroniącej przed  skażeniami cząstkami promieniotwórczymi.

 

EN 1149-1

 

Norma EN 1149-1. Odzież ochronna. Właściwości elektrostatyczne. Metoda badania rezystywności powierzchniowej. Norma ta ustala minimalne wymagania elektrostatyczne i  metody prób dla odzieży ochronnej, rozpraszającej elektryczność statyczną, celem uniknięcia powstawania iskier mogących wywoływać pożary. Wymagania te nie są wystarczające w otoczeniu łatwopalnym, wzbogaconym w tlen, a metoda badań nie daje się zastosować dla tkanin zawierających włókna z  przewodzącym rdzeniem. Niniejsza norma nie znajduje zastosowania przy napięciach występujących w sieci.

 

EN 1149-3

 

Norma EN 1149-3. Odzież ochronna. Własności elektrostatyczne. Metody badań do pomiaru zaniku ładunku. Podano metody badania procesu odpływu ładunku elektrostatycznego z powierzchni materiału odzieży. Określone metody badań znajdują zastosowanie w odniesieniu do wszelkich materiałów, włączając materiały jednorodne i niejednorodne, zawierające włókna przewodzące powierzchniowo oraz włókna z rdzeniem przewodzącym.

 

EN 1149-5

 

Norma EN 1149-5. Odzież ochronna. Właściwości elektrostatyczne. Wymagania materiałowe i konstrukcyjne. Wymagania dotyczą sposobu oznakowania odzieży i treści instrukcji producenta. Zgodnie z wymaganiami zawartymi w tym projekcie materiał klasyfikowany jest jako rozpraszający ładunek elektryczny, gdy:

t 50 < 4 s lub S > 0.2, gdzie: t 50 - czas połowicznego zaniku ładunku wytworzonego na materiale metodą indukcyjną, S – współczynnik ekranowania, S = 1 - ER/Emax (Emax - natężenie pola elektrycznego bez podanej próbki, ER - pole mierzone po drugiej stronie próbki materiału); rezystancja powierzchniowa jest mniejsza lub równa 2.5 x 109 Ω przynajmniej po jednej stronie materiału badanego.

W przypadku materiałów zawierających przędzę elektroprzewodzącą w postaci równoległych nitek lub siatki, odległości pomiędzy nitkami elektroprzewodzącymi w jednym kierunku nie powinna przekraczać 10 mm dla każdego elementu odzieży. Dokument ten określa również wymagania odnośnie konstrukcji odzieży. Odzież rozpraszająca ładunek elektryczny powinna pokrywać całe ciało w czasie jej użytkowania, w tym również podczas wykonywania standardowych czynności i pochylania się. Jednocześnie nie powinna ograniczać wykonywania ruchów, nawet gdy jest zapięta zgodnie z zaleceniami producenta. Jeżeli odzież wykonana jest z układu materiałów, materiał elektrostatyczny powinien stanowić jej zewnętrzną warstwę. Zapięcia z materiałów elektroprzewodzących, np. zamki błyskawiczne, guziki, zatrzaski mogą być stosowane pod warunkiem, że są przykryte materiałem antyelektrostatycznym.

Producent odzieży antyelektrostatycznej ma obowiązek dołączenia do wyrobu instrukcji zawierającej także następujące informacje:

przebywając w strefie zagrożenia wybuchem lub w pobliżu materiałów łatwo palnych, pracownik nie może zdejmować odzieży antyelektrostatycznej, jak prawidłowo zapinać i nosić odzież, właściwości antyelektrostatyczne odzieży mogą ulec zmianie w  czasie jej użytkowania (poprzez zabrudzenie, uszkodzenie, pranie), użytkownik odzieży antyelektrostatycznej powinien być odpowiednio uziemiony przez opór upływu mniejszy niż 108 Ω, w atmosferze wzbogaconej w tlen odzież rozpraszająca ładunek elektryczny nie może być stosowana bez wcześniejszej konsultacji z pracownikiem służby bhp (specjalistą).

W strefie zagrożenia wybuchem, wzbogaconej w  tlen lub w pobliżu materiałów łatwo palnych, pracownik powinien być uziemiony bezpośrednio lub przez obuwie elektroprzewodzące (opór upływu powinien być mniejszy niż 105 Ω) zgodnie z PN EN ISO 20345:2007. Zgodnie z wymaganiami normy elementy dielektryczne umieszczone na wyrobach odzieżowych w postaci logo firmy, etykiet, pasów z taśm odblaskowych mogą być stosowane pod warunkiem, że są przytwierdzone na stałe do zewnętrznej warstwy materiału antyelektrostatycznego.

Na podstawie: http://www.ciop.pl/26782

 

EN 469

 

Odzież ochronna dla strażaków. Wymagania i metody badania odzieży ochronnej do akcji przeciwpożarowej. Norma definiuje metody badania i minimalne wymagania dla odzieży stosowanej podczas zwalczania pożarów i związanych z tym czynności podczas zagrożenia oddziaływania gorąca i/lub płomienia. Norma określa ogólną konstrukcję odzieży, minimalne poziomy wykonania stosowanych materiałów oraz metody ustalania tych poziomów.

 

EN 11611

 

Norma EN 11611 (zastępuje EN 470-1). Odzież ochronna do stosowania podczas spawania i w procesach pokrewnych. Norma definiuje podstawowe minimalne wymagania i metody badania dla odzieży ochronnej przeznaczonej dla spawaczy lub pracowników wykonujących czynności pokrewneo podobnym ryzyku. Ten typ odzieży przeznaczony jest do ochrony użytkownika przed:

• Odpryskami stopionego metalu,

• Oparzeniem podczas krótkotrwałego kontaktu z płomieniem,

• Promieniowaniem cieplnym,

• Promieniowaniem ultrafioletowym występującym przy pracach z zastosowaniem łuku elektrycznego.

 

EN 470-1

 

 

Norma EN 470-1 ( zastąpiona przez EN 11611).Odzież ochronna dla spawaczy i osób wykonujących zawody pokrewne. Wymagania. Norma opisuje metody badań i wymagania dotyczące odzieży ochronnej stosowanej przez osoby zatrudnione do spawania i czynności podobnego typu i poziomu zagrożeń. Ten typ odzieży ochronnej stosowany jest jako ochrona przed małymi kroplami stopionego metalu, krótkim czasem kontaktu z płomieniem oraz promieniowaniem ultrafioletowym, stosowany w sposób ciągły przez 8 godzin w warunkach danego stanowiska pracy.

 

EN 11612

 

Norma EN 11612 (zastępuje EN 531). Odzież ochronna - Odzież chroniąca przed czynnikami gorącymi i płomieniem. Norma definiuje wymagania dla ubrań wykonanych z elastycznych materiałów, przeznaczonych do ochrony ciała użytkownika, z wyłączeniem rąk, przed czynnikami gorącymi i/lub płomieniem. W zakresie ochrony głowy i stóp norma dotyczy jedynie getrów, ochraniaczy obuwia i kapturów z wyłączeniem wizjerów i sprzętu ochrony układu oddechowego jeżeli są częścią kapturów. W normie przedstawiono wymagania dla szerokiej grupy odzieży ochronnej, która powinna charakteryzować się ograniczonym rozprzestrzenianiem się płomienia oraz odpornością przeciw co najmniej jednemu z  wymienionych czynników: działanie promieniowania cieplnego, przenikanie ciepła przy kontakcie z  gorącym przedmiotem, przenikanie ciepła konwekcyjnego, działanie rozprysków stopionego metalu. Norma nie odnosi się do odzieży dla strażaków i spawaczy.